Zou ik ooit mijn ‘tribe’ vinden

Deel 3 reisverslag Egypte 28 dec 2014 – 10 jan 2015

 

De zee

De laatste dag bracht ons naar de zee. Wat een mooi gezicht was het toen na 4 dagen rotsen, gesteenten en zand de zee in de verte in zicht kwam…..prachtig!

DSCN1131 DSCN1134

De wind stond heel fors en mijn kameel leek het niet zo leuk te vinden. Toch liepen ze allemaal gestaag door tot aan de Blue Lagoon waar we te midden van de duikers en kite surfers een theetje kregen aangeboden in een rieten uitspanning. Leuk!
We werden overstelpt met sieraden en sjaals die de lokale vrouwen kwamen aanbieden. Ik geloof dat ze aan sommigen in onze groep een goede omzet hebben behaald!

Afscheid

Aan al het goede komt een eind en zo namen wij afscheid van de 5 bedoeïnen die ons zo kundig, liefdevol en respectvol hebben begeleid deze afgelopen 5 dagen. Ik moest wel even wat tranen laten op het laatste stuk langs de zee. Wat moet het toch een fijn gevoel zijn om een onderdeel te zijn van zo’n hechte groep mensen. Iedereen zorgt voor elkaar en niets is te veel moeite. Er wordt veel gelachen en gezongen. Ik voelde hoezeer ik mijn vader en moeder mistte en hoe groot de wens is om ook ooit eens een onderdeel te zijn van een hechte groep mensen. Zou ik ooit mijn ‘tribe’ vinden?

Na een overheerlijke laatste lunch werden we opgehaald door een Jeep die ons hobbeldebobbel door de woestijn terugbracht naar onze accommodatie.
De douche die ik daar nam was hemels. Ik had 5 dagen niet gedoucht en het nauwelijks gemist, maar nu de warme waterstralen mijn huid raakten, was ik in grote verrukking!


Heimwee

Ik had het niet verwacht, maar het gebeurde toch echt….ik had heimwee…..echte heimwee! Dat gebeurt mij over het algemeen nauwelijks, maar nu dat de andere dames naar huis gingen, kon ik om de gekste dingen wensen dat ik naar huis kon: een knuffel, mijn vrienden, mijn eigen tandpasta of gewoon een douche in een badkamer. Gelukkig was er yoghurt en thee (mijn comfort food) en als we het goed planden ook een warme douche, maar het weer viel tegen en van de heerlijke luie dagen op het strand in mijn bikini waar ik me thuis op had verheugd kwam helaas niet veel.
Dit deed mij beslissen om mezelf met liefde te bejegenen en ik besloot mezelf te trakteren op een paar nachten in een hotel in Sharm-El-Sheikh.

Dit heeft niets te maken met opgeven. Ik hoef niets te bewijzen, aan niemand niet (en nog het minst mezelf). Dit ging over liefde voor mezelf en om te erkennen wat mijn behoeften zijn. Ik was moe en emotioneel, vol met indrukken. Ik was al moe van huis gegaan en was toe aan wat rust, slapen, zachtheid.

Sharm-El-Sheikh

En zo geschiede het dat ik nu dit verslag schrijf in en kamer van een ontstellend chique hotel in een badplaats waar ik ’s nachts de afzuiginstallatie hoor zoemen in mijn eigen badkamer en de auto’s buiten hoor toeteren. Jeetje, wat een verschil! De ongelofelijke, kalmerende stilte van de woestijn is in één klap weg. Er is overal muziek en buiten op de boulevard doet iedereen zijn best om die paar toeristen die hier zijn (voornamelijk russen) ervan te overtuigen dat hun etablissement toch echt de beste is. Wat is het een enorm contrast om te ervaren wat de gemiddelde mens ziet als de ‘normale’ manier van leven. Het een is niet slechter dan het andere, maar ik moet er erg aan wennen en doe er nauwelijks aan mee. Ik geniet van de warmte in mijn kamer en loop af en toe een stukje rond in de ochtend, als het nog rustig is.

’s Avonds zoek ik een restaurant uit waar ik even snel wat kan eten en daarna haast ik mij weer terug naar de relatieve stilte van mijn kamer waar ik in meditatie de stilte weer in mezelf opzoek. De herinnering aan de stilte hou ik graag zo lang mogelijk bij mij.

DSCN1146Wat moet het moeilijk zijn geweest voor de bedoeïne chauffeur die mij hier voor het hotel heeft afgezet. De opulente overvloed hier staat in een schril contrast met de armoede die heerst onder de Tarabin bedoeïnen die echt lijden onder het negatieve reisadvies dat wat mij betreft onterecht over de hele Sinaï regio is uitgesproken. Zelfs hier, in het ‘rijke’ Sharm zijn de gevolgen van dit beleid goed te zien. Het is hier (te) rustig en vele winkelpanden staan leeg.

Dat alles gezegd hebbende: ik geniet met volle teugen van mijn warme bad elke avond, de wifi en Skype gesprekken met mijn lieve vrienden thuis en het heerlijke bed met de schone lakens. Ik kan lekker een ademsessie doen zonder dat iedereen hoort wat ik doe en het ontbijt is werkelijk weergaloos. Het is het contrast dat maakt dat ik nog veel meer van deze dingen geniet dan ik waarschijnlijk anders had gedaan.

Wat is het toch een groot cadeau dat ik over de middelen bezit om mezelf dit te geven. En ja, ik zie het zo: het is waarschijnlijk een goede voorbereiding op de drukte van India die mij over 2 dagen te wachten staat!

 

Share

Reacties

  1. Janet van Elten zegt:

    Heerlijk om te lezen 🙂 herkenbare ervaring.

  2. Jacinta zegt:

    lieve Nadja. Wat heb je een fantastisch mooi verhaal gemaakt van de belevenissen in de woestijn. Zo fijn om weer te lezen en je hebt het zo duidelijk omschreven dat ik de tocht weer helemaal beleef. Wat hebben we het fijn gehad. Jou lachyoga, volle maan sessie en niet te vergeten onze filmavond in jou hutje. Ik hoop zoooo dat je het in Goa net zo fantastisch zult hebben als ik destijds. Ben benieuwd naar je verhaal. Liefs van Jacinta

Laat wat van je horen

*