Ziekenboeg – Reisverslag Golden Triangle 4

Eten bij Jai thuis

De hele volgende dag staat in het teken van de terugrit naar New Delhi. Bij de stad aangekomen komen we zoals verwacht in de file terecht. Het is fijn dat ik het vervoer tijdens deze tour niet heb hoeven regelen. Ik hoef me nu alleen maar te laten vervoeren. Heerlijk!

Het is toch onvermijdelijk als je op zo’n korte tijd zo’n afstand wilt overbruggen dat je lange ritten in de bus hebt. Ik ben blij met de relatieve rust van deze dag. De pijn in mijn botten en de andere klachten zijn niet minder geworden sinds gisteren. Er is echt iets aan de hand. Misschien toch een griep?

In Jaipur is de varkenspest (swine flu) uitgebroken en grijpt stevig om zich heen volgens de berichtgeving. Ik heb geen idee hoe deze ziekte zich openbaart. Hopelijk heb ik hier geen last van.

Het grappige is dat niemand in de bus tijdens de lange ritten op het idee is gekomen om samen iets te doen. Geen spelletjes of andere dingen. Iedereen lag gewoon een beetje te slapen of naar muziek te luisteren. Ook ik kom er achteraf pas achter. Kennelijk hadden we allemaal onze rust nodig.

Jai blijkt een beetje een culinair wonder te zijn en kookt graag Indiaas. Hij is zelfs in het verleden in Frankrijk en Nederland uitgenodigd om een aantal Indiase kookcursussen te geven. Als hij ons uitnodigt om de laatste avond bij hem thuis te komen eten, wijst niemand dit af. Wat een buitenkansje!

Ik lig daarvoor te rillen in bed, ik heb koorts. Niets ontneemt me echter deze avond. Ik neem een paar paracetamol en geniet van alles wat Jai ons te bieden heeft. Het is werkelijk een feestje. Het thuisgekookt eten is in India altijd zo veel lekkerder dan het eten dat je in de meeste restaurants krijgt. Het is licht en luchtig in tegenstelling tot de vaak zware en romige gerechten die ze in restaurants serveren. Reden waarom de meeste Indiërs tot heden ten dagen niet buiten de deur eten.

We kletsen heel wat af. Ik praat uitgebreid met een Australische vriend van hem die voor hetzelfde bedrijf de verantwoordelijkheid heeft om nieuwe tours te onderzoeken en samen te stellen. Hij heeft jaren in India gewoond en gewerkt en hij geeft een verfrissende blik op de cultuur.
Moe en zeer voldaan vertrekken we naar het hotel waar we elkaar gedag zeggen. Aan alles komt een eind.

Ziekenboeg

Een van de vrouwen die mee was op de tour heeft nog twee weken in India te besteden als afsluiter van haar 4,5 maand durende reis door Azië. We kunnen het goed met elkaar vinden en we besluiten deze twee weken samen te reizen. Ik heb ook ongeveer nog 10 dagen te besteden voordat een vlucht me naar Singapore zal brengen. Ze heet Ria en komt uit Sheffield in Engeland.

20150222_113506

Aangezien ik koorts had gisteren, heb ik Jai gevraagd om me naar een dokter te brengen de ochtend erna. Het is zondag, dus de polikliniek waar hij mensen steeds naartoe neemt is dicht. Het wordt een bezoekje aan de eerste hulp van een ziekenhuis in de buurt.

De dokter is een jonge vrouw die me heel vriendelijk benaderd. De verpleegkundigen zijn ook heel capabel en precies. Ik heb er vertrouwen in. Ik vraag om een diagnose van mijn klachten, aangezien dit de tweede keer is dat ik dezelfde klachten heb en de behandeling in Pune kennelijk onvoldoende was. Het gevoel dat ik heb herinnert me aan die keren dat ik malaria had in Afrika. Ik wil zeker weten dat het dit niet is.

Ze legt me aan het infuus om me te hydrateren terwijl we wachten op de uitslagen van de onderzoeken. Er zijn aanwijzingen voor een ontsteking in de urinewegen. Aangezien ik geen blaasontsteking heb, concludeer ik zelf dat het dan hoger gelegen moet zijn. Alle andere testen komen negatief terug: met andere woorden: we weten niet precies wat het is. Ze besluit om me via het infuus te behandelen met een behoorlijk heftig antibioticum dat ik in de komende dagen verder in tabletten kan nemen. Ze geeft me ook meteen een middel tegen parasieten. Ik merk dat mijn lijf best nog wat te verwerken krijgt met deze medicatie. Ik ben blij dat het er is, maar ik voel me nogal slap als ik 4 uur later het ziekenhuis weer uitloop.

Ik ben zo blij dat Jai af en toe komt kijken hoe het met me is. Hij gaat medicijnen voor me halen en haalt zelfs een keer wat resultaten voor me op. Ik ben zo blij dat ik dit in deze toestand niet zelf hoef te doen. Indiase ziekenhuizen zijn niet zo klantvriendelijk (vooral niet tegen buitenlanders) en het zijn vaak doolhoven.

Ik ben blij dat ik niets ernstigers onder de leden lijk te hebben behalve een flinke ontsteking en ik heb goede hoop dat de vervolgmedicatie die ik meekrijg zal zorgen dat ik me weer helemaal fit voel. Het vreet energie om in deze hitte ziek te zijn. Ik heb weinig gegeten terwijl ik zo misselijk was. Ik geloof dat ik zelfs wat afgevallen ben!

Een dag later voel ik me alweer wat beter. Ik heb er een flinke neusverkoudheid overheen gekregen, maar mijn eetlust is terug, wat erg helpt. De laatste testresultaten komen via de Whats App terug: het is geen malaria. Dat is een opluchting.


De vervolgreis

Ik had oorspronkelijk het idee om een paar dagen naar Rishikesh te gaan en Ria wilde wel mee. Daar is alles te doen op gebied van yoga en het leek me wel een fijne plek om even weer de spiritualiteit op te snuiven na de drukke en hete steden. Het weer is daar inmiddels lekker warm geworden en het ligt in de heuvels, dus het zal er groen zijn. Ik ben toe aan wat natuur en stilte.

Ria vindt het prima en voordat ik naar het ziekenhuis ga, maken we voorlopige plannen over hoe we dit moeten aanpakken. Iedereen stelt voor dat we met de trein gaan. Helaas voor ons, omdat het zo kort dag is, moeten we naar het hoofdtreinstation in de stad om zelf de kaartjes te halen. Iedereen die in India is geweest begrijpt dat dit potentieel en hele onderneming zal zijn met veel getrek en geduw, lang wachten en hopelijk de twee begeerde tickets aan het einde. Ria ziet het begrijpelijk niet zitten om dit in haar eentje te doen terwijl ik naar het ziekenhuis ga. Ik zou dat ook liever vermijden. We besluiten te wachten totdat ik terug ben en een rustdagje in te lassen. Dat blijkt een goed idee. Na een nacht slapen voel ik me wel wat beter, maar ik heb totaal geen puf om weer een avontuur aan te gaan. Ik wil rust en natuur. Goa, zo luidt de consensus. Die middag boeken we via het internet vliegtickets voor de middag erna. Zo kunnen we in de morgen nog de Akshardam tempel bezoeken, een ‘must see’ volgens velen. HHet


Akshardam temple

Daar staan we dan, met zijn tweetjes op het perron van de metro! Joehoe! Het reisgevoel is weer terug.

Het was een heel gedoe om de ingang van het metrostation te vinden met alle taxichauffeurs die ons bewust allerlei verhalen ophingen zodat we bij hun in de taxi zouden stappen. Vervelend hoor.
Nadat ik een jonge vrouw aanschiet leidt een vriendelijke Indiër ons tot aan de ingang van het station. Fijn dat er ook nog mensen zijn die je kunt vertrouwen.

Ik voel me heel wat als we na de metro met een fietsriksha bij de poort van de tempel aankomen. Het is opvallend rustig. Zou dat zijn omdat het vanochtend zo vroeg is?

DSCN2161

De tempel is dicht….zo vertelt ons een beambte aan de poort. De tempel is altijd op maandag dicht, zo blijkt… Oh nee, dat hebben wij weer!

Er is nog wel een kleine tempel in het complex die we kunnen bezoeken, vertelt hij ons. Ah, dan zijn we niet helemaal tevergeefs gekomen. We lopen naar een onwaarschijnlijk mooi gedetailleerde witte tempel. Het is hier rustig, sereen. Heerlijk om gewoon een tijdje te zitten en te kijken naar hoe de mist langzaam optrekt van de grote tempel naast de deur.
We maken wat foto’s als een man ons gebaart om binnen te gaan zitten. Er gaat net een ritueel beginnen.

Ik weet niet hoe mooi de grote tempel is, maar ik weet wel dat de ceremonie die hier plaatsvindt bijzonder krachtig is. Ik voel een enorme hoeveelheid liefde en ik begin spontaan te huilen. Wat een ongelofelijk mooi cadeau. Dit is waarom ik in India ben. Dit is wat ik wilde ervaren.

We blijven en tijdje hangen nadat het over is waarop een oudere Indiase man met wit haar ons in het Engels aanspreekt. Of we wat uitleg willen over de tempel en de organisatie? Graag!

Hij vertelt ons dat de hele tempel in maar 9 maanden is gebouwd en volledig bekostigd is geweest door donaties. Ik vergeet de naam van de organisatie en de avatar die ze aanbidden, maar het is indrukwekkend wat ze in die korte tijd voor elkaar hebben gekregen.

Dit is een prachtig mooie ervaring geweest. Echt zo’n voorbeeld van flow. Als de grote tempel open was geweest, dan hadden we dit misschien nooit meegemaakt. Ik ben dankbaar en ontspannen. Het is allemaal zo perfect. Ik hou er zo van hoe de flow zo perfect verloopt als ik op reis ben!

DSCN2162

DSCN2166

 

 

 

 

 

 

 

 

Shoppen

Het is enorm rustig op straat vandaag. Het blijkt een nationale feestdag te zijn. We maken van de rust gebruik om een wandelingetje te maken. Het is zo heerlijk om over straat te kunnen lopen zonder bij elke tweede pas lastig gevallen te worden door taxichauffeurs, verkopers of andere Indiërs die iets van ons willen.

We komen op een markt die ik normaal gezien zo veel mogelijk gemeden zou hebben, maar omdat het zo rustig is, was het gewoon heel prettig om over deze markt te lopen.

De rust duurde maar relatief kort: na 1 uur liep de straat vol en begon het onaangenaam te worden. Gauw wegwezen, we hadden onze slag al geslagen: twee rokken en een haarklip rijker kom ik weer bij het hotel aan. Zo raakte langzamerhand mijn kledingvoorraad vervangen door kleurrijke kleding die ik hier in India her en der gekocht heb!

DSCN2207 DSCN2206 DSCN2211

Share

Reacties

  1. Nynke Groothof zegt:

    Lieve Nadja,
    Bedankt voor het delen van je ervaringen en beelden gedurende de reis. Leuk om te lezen hoe jij het leven in India en de verschillen in cultuur ervaart. Fijn dat je nu samen met iemand reist ter afsluiting, kan me zo goed voorstellen dat het stukken gezelliger en minder zwaar is. Ik wens je nog een mooie laatste week toe, geniet!
    Hartelijke groet,
    Nynke

Laat wat van je horen

*