Wat definieert jou?

Open Up stage

Vorige week ben ik bij het Open Up festival geweest, een spiritueel festival waar ik de afgelopen jaren steeds met een team workshops gaf waarbij elke workshop afgeladen vol zat met daarnaast lange wachtlijsten.
Dit jaar was het anders. De leiding gaf aan andere workshops te willen aanbieden tijdens het festival. Mijn verzoek om op het healingveld adem- of massagesessies te komen geven werd ook afgewezen.

Au, dat deed even pijn. De vraag die direct bij me opkwam was: wat heb ik gedaan om zo afgewezen te worden? Ik kon geen antwoord vinden en begreep vrij snel dat deze beslissing niet persoonlijk hoefde te zijn bedoeld.

Het is elk jaar een geweldig festival geweest, dus ik besloot dit jaar maar eens mezelf lekker te verwennen door als deelnemer  op dit festival aanwezig te zijn. Ik had daar wel zin in, ondanks het feit dat deze afwijzingen eerder dit jaar niet echt leuk voelden. Lekker 5 dagen allerlei workshops volgen voor mijzelf. Hmmmm!
Eenmaal aangekomen op het festival wachtte mij een onaangename gewaarwording: er was een grote groep mensen al 3 dagen samen druk bezig geweest om het festival op te zetten: daar hoorde ik niet bij. Er waren mensen die vol enthousiasme workshops gaven: daar hoorde ik niet bij. Er waren mensen die hun gave van de muziek kwamen brengen: daar hoorde ik niet bij…..
Ik hoorde nergens bij….ineens speurde ik een verlorenheid en verdriet.

Het deed me pijn dat ik op geen enkele manier kon bijdragen aan dit festival die door het team als waardevol werd ervaren. Ik voelde me met vlagen leeg en verdrietig tussen de vele mooie ontmoetingen en ervaringen door. Het raakte aan mijn vreugde, de kern van mijn zijn.

“Goh, wat gek”, dacht ik bij mezelf. Was ik dan zo geïdentificeerd met mijn rol als Transformational Breath trainer dat ik niet meer gewoon van dit festival kon genieten als deelnemer? Was ik zo’n verstokte hulpverlener geworden dat ik niet los kon komen van deze rol?

Het was een waardevolle vraag om mezelf te stellen. Ik heb deze 5 dagen gebruikt om de vraag te onderzoeken “wie ben ik als ik geen hulp verleen?”.

Ik merkte dat het niet ging over de identificatie met het trainerschap van Transformational Breath (alhoewel ik dit nog steeds de meest krachtige techniek ter aarde vind). Het ging er om dat ik iets kon bijdragen. Ik realiseerde mij dat ik heel gelukkig wordt als ik iets kan bijdragen, op welke wijze dan ook.

En daarmee raak ik volgens mij de kern. Om een vervuld leven te leiden, zijn er een aantal aspecten van belang. Een bijdrage leveren in dit leven is er daar eentje van. Voor mij is dat een hele belangrijke factor. Niet voor niets ben ik ooit begonnen als arts en ben ik daarna doorgegaan als heler.
Het was een mooi besef toen ik dat over mijzelf realiseerde. Ik ben in het reine gekomen dat het mijn passie is om een bijdrage te leveren door anderen te helpen. Dit is een van mijn kernwaarden.
Ik mag dit voor mezelf helemaal zijn en sta toe dat ik mezelf tot uitdrukking breng door voor anderen wat te betekenen.

Op het moment dat ik me dit realiseerde werd ik prompt daarna gebeld door een collega die een deelnemer even niet kon helpen die dringend een sessie nodig had. Of ik dit wilde doen? Het antwoord was een volmondig ja.
Later die dag was er een collega die hulp nodig had bij een gezondheidsprobleem. Het was niet veel wat ik kon doen, maar mijn advies had een positief effect op de klacht.

Ben ik daarmee verslaafd aan het hulpverlenen? Versterk ik mijn ego door mijn geluk afhankelijk te maken van omstandigheden buiten mijzelf? Mogelijk.
Het gevoel van zachte vreugde dat deze twee momenten in mij teweegbrachten liet mij zien dat mijn ziel hierdoor gevoed wordt. Het voelde niet als een ego streling (alhoewel ik mij natuurlijk goed besef dat dit het ego kan zijn die me dit voorhoudt).

Er zijn voor een ander, een waardevolle bijdrage leveren aan deze wereld, zodat deze een beetje beter wordt is een van mijn kernwaarden. Ik merk dat dit een van de manieren is waarop ik mezelf tot uitdrukking breng.

Identificatie of niet, ik geloof in mezelf en beloof mezelf dat ik dit kenmerk van mijzelf mag koesteren en voeden. Het maakt dat ik me zinvol voel in het leven. Ik ga daarom heel graag door met mijn werk als arts, als ademcoach, als trainer, als lachtrainer en energetische werker. Ik kan mij geen mooier vak ter wereld bedenken!

Nu ben ik heel benieuwd: met welke rol of rollen heb jij je geïdentificeerd in dit leven en op welke wijze ga je hiermee om?

Ik lees graag je reactie hier onderaan mijn blog.

Veel liefs,

Nadja

P.S. Het festival was een groot succes. www.openupfestival.nl Volgend jaar zeker weer, deze keer als co-creator denk ik…. 😉

Open Up muzic

Share

Reacties

  1. Lieve Nadja

    Hallo, ik ben Trudi een vriendin van Ellen Dekker, ik ben 2 maal bij jullie geweest voor groepssessie ademhaling, waarvan 1 maal als examen object.

    Ik las je blog en het raakte mij diep van binnen. Ik zit al een tijdje in een impasse , het gevoel te hebben overal tussenin te staan. Ik zit al vanaf mijn 16de in de zorg. Ben er op een bepaalde manier klaar mee om maar steeds te zorgen, tenminste dat heb ik gedacht.

    Toch kom ik er nu achter terwijl ik jouw blog lees, dat mijn kernkwaliteit, mijn passie die is die jij omschreef…… er zijn voor een ander , een bijdrage leveren aan de wereld, aan elk levend wezen en aan mezelf, zodat de wereld een stukje beter mag worden. 1 Steen in het water, kan toch heel wat rimpelingen veroorzaken.

    Ik heb mij hier een aardige tijd van losgekoppeld, waarin ik merk dat ik dat ik mijzelf niet serieus neem. Ik mijzelf niet respecteer, mijn kernkwaliteit, mijn passie, mijn wezen die ik wie ik ben, zou ontkennen als ik hiervan losgekoppeld blijf.
    Ook voor mij is er de verwarring…. is het het mijn ego dat spreekt of is het mijn hart.

    Toch ben ik wie ik ben. Weet ik dat ik een bijdrage mag leveren in de ondersteuning om die wie op mijn pad komt, een stukje terug mag geven aan zichzelf.

    Dank je voor je verhaal, voor je openheid, je eerlijkheid. Ik heb je 2 maal mogen ontmoeten en vind je een prachtig mooi, krachtig en liefdevol mens, met een geweldige passie die je uitstraalt als je vertelt over je werk.

    Dankbaar ben ik dat er weer een stukje van mijn eigen puzzel op haar plaats valt, door het lezen van jou blog.

    Warme lieve groet, Trudi

    • altractive zegt:

      Lieve Trudi. Dankjewel voor je bericht. Ik ben blij om te horen dat mijn blog ook jou weer aan het denken en voelen zet. Wat is het toch een prachtig proces om onszelf elke keer weer onder de loep te leggen.
      Dank je voor je bijdrage. VEel liefs en veel puzzelplezier gewenst. 😉 Nadja

  2. Marianne philipse zegt:

    Hey Nadja

    Herken heel veel in je blog !
    Zelf heb ik een half jaar geleden mijn baan opgezegd om volledig voor een hond te gaan .
    Ik kwam er toen ook achter dat ik metmet mijn werk identificeerde , ik hoorde ergens bij , ik deed iets nuttigs
    Raakte bijna depressief en heel verdrietig ,nu heb ik wat ik wilde en was niet ‘gelukkig ‘ tot ik al mediterend en ademhalend achter kwam dat ik nu de kans kreeg om me met mezelf te indentificeren , hoe moeilijk dit ook is
    Ik zorg nu voor mezelf en voor mijn hond en dat is goed !!!!!
    En ondertussen doe ik de dingen die ik leuk vind en dat is vaak ‘helpen’, maar nu zonder ervoor betaald te worden en ik voel me er goed bij
    Lieve groet marianne

    • altractive zegt:

      Dag Marianne,
      Wat is het mooi om te zien hoe ook jij deze ommekeer hebt gemaakt. Geniet met volle teugen van al het moois dat het leven te bieden heeft en ik weet zeker dat je met het helpen heel veel vreugde aan deze aardbol toevoegt!
      Veel liefs, Nadja

  3. Philomeen van der Heijden zegt:

    lieve Nadja

    Het gevoel dat je beschrijft is volledig herkenbaar .
    Ik zie dit soort emoties echter steeds meer als behorend bij de persoonlijkheid waarmee we ons op zulke momenten identificeren .

    We Zijn echter veel meer dan dat , zoals je ongetwijfeld weet.
    En deze voorvallen kunnen ons steeds herinneren aan wie we werkelijk zijn , nl goddelijk en een met alles en allen .

    Dit soort momenten nodigen ons steeds weer uit om stil te worden vanbinnen en te [leren] luisteren naar wat werkelijk de bedoeling is en dat zou wel eens iets heel anders kunnen zijn dan dat gene wat ons persoontje zo van de zaak dacht .
    Ik wens je veel Wijsheid en Licht en Liefde toe .
    Philomeen

    • altractive zegt:

      Lieve Philomeen,
      dankjewel voor je mooie reactie en je inzichten. Het is natuurlijk altijd weer een uitnodiging tot inkeer in onszelf. Ik ben zo blij om te zien dat er inmiddels al zo veel mensen hier bewust mee bezig zijn. Dank je dat ook jij hier je steen aan bijdraagt.
      Veel liefs en licht, Nadja

  4. Ellen zegt:

    Lieve Nadja,

    Wat mooi dat je dit deelt en héél herkenbaar. Ik ben langzaam afscheid aan het nemen van mijn ambitieuze levensstijl. Waar sta ik als ik me niet meer verschuil achter mijn werk? Wie ben ik zonder er ietst voor te doen? Doe ik er wel toe? Eenzaamheid, pijn, leegte,verdriet alles komt voorbij. Pittig en het liefst verschuil ik me soms weer achter mijn feelgood masker. Gelukkig dankzij TB vind ik mezelf weer terug. En leer ik dat als ik helemaal mezelf ben, in mijn puurste vorm, ik een inspiratiebron ben voor vele. Ook met de traantjes, boosheid en somberheid en in mijn heerlijke onbezonnenheid en gekkigheid! Ik denk dat dat mijn missie ( en uitdaging) is. Zijn in de puurste vorm en de ander dit ook te geven. XXX

    • altractive zegt:

      Dag lieve Ellen,
      laat ALLES maar zien lief mens! Het is zo prachtig om jouw licht te zien schijnen, hoe het er ook uitkomt.
      Ik wens je moed maar vooral ook vreugde op dit pad dat je bewandeld. Ik ga alvast een zonnebril kopen voor de volgende keer dat ik je tegenkom! 😉
      Veel liefs, Nadja

  5. Chantal van de Kragt zegt:

    Mooi beschreven lieve mooie Nadja! Ademhug

Laat wat van je horen

*