Waar was ik aan begonnen?

Deel 1 reisverslag India – Goa, 11-15 jan

 

OK, ik durf het nu wel eerlijk te zeggen: met al mijn voorgaande reiservaring was deze reis bij verre de meest uitdagende die ik tot nu toe had ondernomen. Waarschuwingen van vrienden en boeken vertelden mij dat het misschien niet het meest verstandige is om als vrouw alleen door India te willen reizen.  De tegenstrijdige berichten van andere vrienden die me vertelden dat ze India eigenlijk heel relaxed vonden, creëerden een conflict in mijn hoofd. Ik wordt altijd zenuwachtig voor dit soort reizen en nu was het nog een tikje erger. Waar was ik aan begonnen?

 

Op reis naar India

14Wie A zegt moet ook B zeggen, dus ik stapte in Sharm-El-Sheikh op het eerste vliegtuig van een 19-uur durende reis van 3 vluchten en een auto. Van Zuid-Sinaï naar Caïro waar ik op het vreselijke vliegveld een slechte linzensoep at om de 3 uur te overbruggen naar mijn volgende vlucht. Blij om daar weg te zijn. Egypt Air bracht me in 5,5 uur naar Mumbai, waar ik 5 uur later mijn laatste vlucht naar Goa zou nemen.

Mijn eerste indruk van India was goed! Het vliegveld van Mumbai is gloednieuw. Schone vloeren, fijne geuren en rustgevende muziek zorgen er voor dat ik me als reiziger heel ontspannen voelde. Er waren mooie stenen beelden, modern gesculptuurde pilaren, etc.

Een zucht van verlichting verlaat mij….hmmm, dit is een goed begin!

En zo ging het moeiteloos verder. Ik werd opgewacht door de driver met een bordje bij Goa airport, het verkeer was stukken minder hectisch dan ik me had voorgesteld en Goa blijkt ronduit heerlijk! Het weer is fijn (lees, lekker warm, ik kan met shorts en een T-shirt naar buiten), de mensen aardig, de accomodaties zijn heel goed, de yoga in het centrum is van hoge kwaliteit en het eten is er fantastisch. Kleine uitstapjes naar andere dorpjes met het bekende beeld van standjes en winkeltjes, restaurantjes en mensen die iets aan je willen verkopen. Het geheel doet me erg aan Bali of Costa Rica denken.
Het grote verschil hier is, is dat ik de meeste locals kan verstaan en dat er altijd wel iemand is die een goed hoofd op haar/zijn schouders heeft die me verstaat, met me mee wil denken en begrijpt wat ik wil. Dit in grote tegenstelling tot mijn ervaringen in Oost Afrika. Hier kan ik wel aan wennen hoor. Niets aan de hand!

Twee weken later is het gevoel nog steeds zo. Het strand is fantastisch en ik leer hier leuke mensen kennen op het yoga centrum. Ik merk dat ik echt even de tijd nodig had om een beetje tot rust te komen.

Dat begint nu rustig aan te lukken.

 

Werk

De woestijnreis was leuk, maar ik heb slecht geslapen die twee weken (zie mijn eerdere blog als je meer wil weten). Hier begin ik nu eindelijk tot rust te komen. Er is hier wel wifi, wat er voor zorgt dat ik in contact blijf. Aan de ene kant is dat heel welkom, aangezien ik graag met mijn vrienden contact hou ( ik heb toch met vlagen last van heimwee). Helaas achtervolgt het werk me nog steeds. Het blijkt maar heel moeilijk om er echt bij weg te blijven. Het ligt natuurlijk aan mij. Ik mag er ook voor kiezen om geen gehoor te geven aan de verzoeken van anderen. De wereld vergaat niet als ik er niet ben! Het is een hele goede oefening voor mij om hiermee op te houden.

1   3

 

 

 

 

24

 

 

 

 

 

 

Goa en pijn aan mijn voet

Nu is dit natuurlijk Goa, waarvan men zegt dat het niet het echte India is, dus ik zal mogelijk later op deze woorden terug moeten komen. Dit neemt niet weg dat ik me voor nu heel welkom voel en eindelijk tot rust kom. Een goed begin is het halve werk.

Helaas valt een scherpe pijn die tijdens de reis hiernaartoe in mijn voet is ontstaan me lastig. Het is mijn goede voet, wat het lopen op dit moment behoorlijk onaangenaam maakt. Vooral met de rugzak op is het heel vervelend en pijnlijk. Met pijnstillers kom ik een heel eind (te weten, 40 minuten over het strand strompelen naar een dorp verderop), maar ik zou liever weer zo soepel lopen als ik gewend ben van mezelf.

In het dorp hier is een goede masseuse. Na de eerste keer is de pijn al de helft van wat het was. Helaas haal ik het in mijn overmoedige hoofd om weer naar Arambol te willen lopen. Het voetje laat me halverwege weten dat dat toch niet zo’n goed idee was. Oftewel: de pijn is zo scherp (ondanks een pijnstiller) dat ik dankbaar op een zonnebed neerzijg en daar het komende uur niet meer vanaf kom. Tja, soms ben ik nog wat hardleers als het gaat over het luisteren naar mijn eigen lichaam…. 😉

 

Yoga

Spierpijn, spierpijn, spierpijn….men zou zich afvragen waarom we onszelf dit aandoen? Na maandenlang geen yoga gedaan te hebben (misschien wel een jaar!) en na twee weken slapen op de grond is het effect van de yoga van een iets andere kwaliteit dan ik had gehoopt…herinneringen van fijne energie en een gelukkig lijf lijken tot een ver verleden te horen.
Gelukkig wint de aanhouder en vandaag, op mijn laatste yogales in Goa, voel ik eindelijk dat ik echt stukken minder pijn heb, dat ik soepeler ben en dat ik meer in balans ben. Hoera, we doen het kennelijk toch ergens voor! Hopelijk is het genoeg net nu ik morgen weer aan het reizen sla.

Mijn ideëen om mogelijk een trainersopleiding te doen heb ik maar een flink eind vooruitgeschoven. Dit heeft nog heel wat jaartjes nodig voordat ik op enig niveau ben om daar aan te denken….hmmm, ik moet toch maar eens overwegen om thuis wat meer met yoga te gaan doen. Ach, wat is het leven zonder goede voornemens..? 😉

 

5 7

 

 

 

 

 

lees ook deel 2: Trauma’s uit Afrika

Share

Reacties

  1. Ha Nadja, Ja loslaten is best lastig!
    Doet me denken aan het beeld van een hand die een balletje vasthoudt. De ene keer met de rugzijde van de hand naar boven, de andere keer met de handpalm naar boven. En dan het balletje loslaten. In situatie 1 en opnieuw in situatie 2.
    Goede reis verder!
    Liefs Marianne

  2. Hoi Nadja! Leuk om te lezen dat India mee valt! Heel veel plezier nog Xx

Laat wat van je horen

*