Vervolg reisverslag 6 – deel 3 Verliefd…

Verliefd….

En zo gebeurt het dat ik verliefd wordt en dat degene die het betreft er geen enkel idee van heeft. Vreemd vind ik dat. Dat de een zulke sterke gevoelens kan hebben en dat de ander het niet eens doorheeft.
Het betreft een Indonesische man. Het is de gids die mij de vorige dag naar de Hindoestaanse tempel heeft gebracht. Hij spreekt briljant Engels, is knap, intelligent en galant. Zucht…
Toen we bij een kleinere tempel stonden, verzuchtte hij dat hij mij zo graag eens naar het land rond zijn ouders’ huis had willen meenemen. Nu blijkt de Borobodur 30 km hemelsbreed van zijn ouders’ huis te liggen. Op zaterdag ontvang ik een Whatsapp met de vraag of ik op zondag tijd heb en of hij me mag komen ophalen? Deze vraag krijgt een volmondige JA met een grote glimlach op mijn gezicht. Weer zo’n geweldige verrassing van het universum!

Om 12.30 staat hij met zijn motor voor de deur van mijn guesthouse, waar ik net ontwaakt ben uit mijn slaap na mijn bezoek aan de Borobodur. De zon schijnt en het is een heerlijke (wat vochtige) dag.

We kletsen samen op de motor terwijl we een felgroene spin proberen af te schudden die zich alsmaar aan een ander onderdeel van ons vastklampt. We hebben geen idee of deze giftig is. We moeten er erg om lachen. Uiteindelijk lukt het om hem langs de weg af te zetten.

Een paar minuten later begint het te regenen. Harri wil stoppen om regenkleding aan te trekken. Het is warme regen, ik vind het heerlijk. Ik verras hem door te zeggen dat dit voor mij niet hoeft.
Een tweetal minuten later komt de regen echter zo hard naar beneden dat we toch de motor maar even aan de kant zetten. Hij grijpt in de opslag onder het zitgedeelte en haalt daar een regenpak uit. Hij heeft er eentje bij zich en we zijn met zijn tweeën. Hij staat me beschaamd aan te kijken. Zijn moeder had hem nog gezegd er twee mee te nemen. Had hij nou maar geluisterd. Ik heb er zelf niet aan gedacht om iets in te pakken. Het was zo’n mooi weer toen we vertrokken.
En zo komt het dat we gezamenlijk het pak delen: ik het bovenstuk omdat ik een dunne legging aan heb die wel snel kan drogen. Hij trekt op mijn aandringen de broek aan, die hij het aanneemt onder de reden dat hij zijn mobiel in zijn broekzak heeft zitten.
Het is een heus avontuur. De rit duurt 45 minuten en we komen als een stel verzopen katten bij zijn moeder aan. We kunnen niet stoppen met lachen! Dit vergeten we nooit meer.

Zijn zus en moeder halen verschrikt en half lachend de hele kledingkast overhoop om droge kleding voor mij te vinden waar ik in pas. Het is niet makkelijk met de kleine maatjes hier. Het wordt een witte losse legging met lichtblauwe hartjes. Geweldig.
We eten soep met gehaktballen die moeder en zus op de motor in een plastic zakje gaan halen: Bakso, een Indonesische lekkernij. Heerlijk vind ik het. Ik zit in de voorkamer te praten met Harri en zijn twee leerlingen. Hij blijkt Engelse les te geven aan de locals en deze twee jonge mannen mogen nu op mij oefenen. Ik voel me vereerd.
Er volgt een foto sessie waarbij iedereen op de foto wil met mij en daarna keert de reis weer terug. Hij moet vanavond nog een les geven en door de regen is de rit langer geworden.
Ik geniet met volle teugen van het achterop zitten op de motor, de geur van de regen en alle beelden van dit weelderig groene tropische land. Ik voel me hier thuis…en ik raak verliefd op deze man die me zo verzorgt.

DSCN3120

Als ik voorstel dat hij bij terugkeer even wacht om de legging weer mee terug te nemen, reageert hij heftig: nee, dat was een cadeau van zijn moeder aan mij. Ik mag het houden. Als ik hem verzeker dat dit niet nodig is, zegt hij streng: “ this is how we are in Java. Please accept it”. Wat een ongelofelijke vrijgevigheid van mensen die ik nog geen dag ken. Het raakt me diep. Hadden we hier maar meer van in Nederland.

Helaas ga ik die avond alweer terug naar Bali en via de Whatsapp wordt in de dagen daarna duidelijk dat hij werkelijk op een andere golflengte zit als ik met hem probeer te flirten. Ik geloof ook maar niet dat ik het ga uitleggen. Sommige dingen zijn er alleen maar voor even. Ik ben blij om weer te voelen dat ik verliefd kan zijn.

 

Bali opnieuw

Terug op Bali blijkt de workshop die Daphna voor me wilde regelen niet doorgaat. Het zou de ochtend na mijn terugkeer die nacht hebben plaatsgevonden. Ik vind het niet erg. Ik ben best moe geworden van deze 4-daagse reis heen en weer.

Na de lunch te hebben genuttigd met mijn vrienden vertrek ik naar Ubud, het spirituele centrum van Bali. Dit is waar ik voor het eerst naartoe ben gevlogen toen ik na mijn scheiding weer met de rugzak naar een ver land wilde. Ik voel me ogenblikkelijk thuis als ik er aankom, al valt me op hoezeer dit oorspronkelijke dorp nu toch weer is gegroeid. Het is bijna jammer.

DSCN3147 DSCN3173 DSCN3194 DSCN3202 DSCN3221 DSCN3226Ik reis met een driver de volgende dag naar mijn lievelingsmeer waar een zachte, helende energie heerst. Ik laaf me aan de zachtheid, eet een aardbeienpannenkoek bij dezelfde plek waar ik al 2 keer eerder heb gezeten en sla op de terugweg specerijen in. Mijn driver spreekt uitstekend Engels en we bouwen een mooie band op. Yogi, heet hij. Hoe treffend hier in dit spirituele dorp!

Aan het einde van de rit koop ik een prachtig schilderij van een boeddha die ik gisteren op de heenweg heb zien hangen. Na een goed verlopen onderhandeling gaat het echtpaar in hun huis achter de winkel aan de slag om de schilderijen in te pakken. Het is erg bijzonder om zo een kijkje te mogen nemen in het dagelijks leven van deze Balinezen waar de grootmoeder een klein kind alsmaar draagt omdat ze de eerste 6 maanden van haar leven de grond niet mag raken. Een tweede kind sleept met schilderijen die overal staan. Het is net alsof het haar speelgoed is. Het is een goede uitwisseling en we nemen afscheid met grote glimlachen en we zwaaien elkaar enthousiast na. Het voelt alsof ik goede vrienden gedag zeg.

Het einde

DSCN3248De dag erna besteed ik nog even rustend en genietend aan het heerlijke zwembad, doe ik nog wat laatste inkopen en om 19 uur is het toch echt zover: Yogi staat voor de deur om me naar het vliegveld te brengen voor mijn vlucht terug naar Europa.

Het is zo vreemd, ik wist dat het moment zou komen waarop ik weer terug naar huis zou moeten. Waarop het over zou zijn. Toch voelt het nu helemaal niet zo. Ik voel me rijk, ik voel me vrij, ik heb zo veel beleefd. Dit gaat nooit voorbij.

Het duurt 26 uur voordat ik van Bali aankom in Malaga, de plek waar ik volgende week een ademweek ga geven. Ik neem 3 vluchten, een van 9 en een van 7 uur, ik geniet van de ongelofelijke luxe van Quatar Airways in het eerste vliegtuig en de hypermoderne luchthaven van Doha waar een bizar bekend klinkende stem de vluchten omroept. Ik waan me even op Schiphol.
Op Barcelona eet ik een McDonalds burger voor ontbijt en verwen mezelf met een decaf latte. Ik neem mezelf voor deze reis zo lang mogelijk te laten duren.

Beschaving

Er wordt gezegd dat de grootste cultuurshock ontstaat als je na het reizen weer naar huis komt. Het is waar.
Ik sta te knipperen met mijn ogen als ik op Malaga aankom. Ik besef het plotseling: het reizen is over. Ik kijk om me heen en krimp ineen van de perfecte georganiseerdheid die hier heerst. Alles is netjes, alles zoals het hoort. Ik moet een online vragenlijst invullen waarmee ik wel een half uur op het internet mag. Dit staat in schrille tegenstelling tot Azië en India waar ik overal gewoon moeiteloos wifi kon ontvangen op de luchthavens. Alles in mij schreeuwt: “ ik wil niet!” .
Maarja, het is een feit, ik ben weer een onderdeel van de georganiseerde maatschappij. Dit is waar ik thuishoor.
Ik zoek steun bij een vriendin in Nederland. Zij ontnuchtert me door te zeggen dat dit nog maar Zuid-Spanje is…een land wat wij als Nederlanders als chaotisch ervaren…oh help…kan ik nog terug?

Het landen wordt me gemakkelijk gemaakt door de vriendelijke gezichten van de vrienden die mij hebben uitgenodigd om bij hun spiritueel centrum de workshop te komen geven. Ik kom 2 dagen bij van de jetlag en slaap de klok rond in een hemels zacht bed (ik blijk op twee matrassen te liggen). De workshop loopt als een trein. Het voelt alsof ik op vakantie ben met vrienden. Alles is in de flow en ik geniet mateloos. Wat een heerlijkheid. Ik voel ook hierin weer de absolute perfectie van het universum. Alles klopt en ik ontspan in de wetenschap dat allen precies zo gaat zoals het moet zijn. India heeft haar sporen op een heel prettige manier achtergelaten.

Op het moment dat ik sta te wachten voor de vlucht naar Nederland is het ballonnetje waar ik in zat inmiddels zo ver gezakt dat ik er klaar voor ben. Ik kijk er naar uit om weer in mijn eigen bed te slapen en mijn lieve vrienden en vriendinnen weer te zien.

Vrijheid

Als ik de hypergeregelde vierkantjes groen van onze velden onder me weg zie glijden als het vliegtuig Schiphol nadert begrijp ik met een schok weer waarom ik zo veel waarde hecht aan het reizen. Reizen verschaft mij een gevoel van vrijheid dat ik op geen andere manier kan ervaren.
De laatste twee weken van mijn reis was ik mij er door en door van bewust dat ik helemaal vrij was. Dat ik kon doen wat ik wilde, wanneer ik maar wilde. Dat niets er werkelijk toe doet en dat alle onbekenden vrienden zijn die ik nog niet heb ontmoet. Ik kan gaan en staan waar ik wil. Dat besef, dat weten is goud waard.
En niet alleen dat. Als ik reis, dan ontmoet ik mezelf weer. Ik kom helemaal weer tot mezelf.
Mijn zus verweet me een aantal jaren geleden voordat ik aan een wereldreis van 1,5 jaar begon, dat ik alleen maar aan het wegrennen was voor alles wat pijn deed in mijn leven. Dat heeft me gekwetst en toch nam ik het ter harte. Mijn zus heeft namelijk vaak gelijk als ze zulke pijnlijke dingen zegt.
Halverwege die reis kwam ik tot een belangrijk besef, namelijk dat wegrennen volstrekt onmogelijk is. Toen ik het zag moest ik verschrikkelijk hard lachen. Je kunt namelijk niet wegrennen van je pijn, je neemt het namelijk overal mee naartoe! Overal waar ik ga, neem ik mijn pijn met mij mee en ze zal zich overal laten zien. Het is aan mij om te kiezen waar ik deze wens te verwerken. Soms kies ik voor een plek waar het mooi en warm is en waar ik niet wordt afgeleid door de dagelijkse beslommeringen. Daar is niets mis mee.
Gezeten in dit vliegtuig terwijl de Nederlandse bodem steeds dichterbij komt voegt mijn hoger zelf hier nog een wijsheid aan toe: als ik wegga op reis, ren ik niet van mezelf af. Ik ren met open armen naar mezelf toe. Ik vergeef mezelf alle verwijten die ik mezelf gemaakt heb en vergeef mezelf voor de schuld die ik af en toe gevoeld heb. Ik ben met open armen naar mezelf toegerend en ik heb mijzelf omarmd.

Share

Reacties

  1. caroline Hermans zegt:

    Lieve Nadja,
    ik heb genoten van je reisverslag!
    wat spannend dat je verliefd werd, heerlijk toch, jammer dat het niets geworden is….och ja, het gevoel alleen al was als een kadootje, toch?
    Ik krijg zelf zin in zo’n reis, echt waar. Heb eigenlijk met een vriendin afgesproken om samen te gaan maar wil misschien wel liever alleen….
    Hartelijke groet, Caroline

    • altractive zegt:

      Lieve Caroline, gewoon DOEN is mijn advies! Je komt altijd op je pootjes terecht! 🙂
      Ik verheug me alvast op jouw reisverhalen!
      Veel liefs, Nadja

Laat wat van je horen

*