Vervolg reisverslag 6 – deel 2 Java

Nyepi

Een keer per jaar is het de dag van donker en stilte in Bali. Dit is onderdeel van de vierdaagse hindoestaanse nieuwjaarsviering en op deze dag is alles dicht op het eiland. Als ik alles zeg, dan bedoel ik ook ALLES. Zelfs het vliegveld is gesloten. Je mag niet naar het strand en na zonsondergang mag er nergens licht branden.
Mijn vrienden hebben een vakantie geboekt tijdens deze periode. Ze bieden aan dat ik in hun huis mag blijven terwijl ze die 4 dagen weg zijn.

Ik besluit om andere plannen te maken. Het idee om in mijn eentje, in een onbekend huis een dag lang zonder licht te moeten zitten spreekt me niet erg aan. Oké, ik zou er een stilteretraite van kunnen maken. De winkels zijn echter ook niet open, dus koken wordt een hele uitdaging en ik zou niet willen dat een van de speciale controlleurs me die avond in het Balinees komt vertellen dat ik iets verkeerd heb gedaan.

Ik had al eerder op de kaart gekeken en zag dat de Borobodur op Java bij de stad Yogyakarta ligt. De Borobodur is een Unesco world heritage monument en een van de wereldwonderen. Ik vond een lijstje van mijn moeder ij het opruimen van mijn vaders’ spullen. Het was een lijst die ze had overgeschreven van de BBC van de 100 dingen in de wereld die je in je leven gezien moest hebben. De Borobodur stond op die lijst. Het is haar niet gelukt om deze te bezoeken.

Mijn vader is op Java geboren, van Nederlandse ouders in. Het Indonesische thema heeft altijd een plaats gehad in opvoeding en was een belangrijk onderdeel van mijn vaders’ familie. Het leek mij een mooi gebaar om het land van mijn vaders’ geboorte te bezoeken, als eerbetoon voor zijn leven.

Wat blijkt: mijn Singaporese vriendin zou precies de vier dagen van Nyepi voor een cursus in Yogyakarta zijn! Ze biedt aan dat ik in hetzelfde hotel kan blijven als zij. Ik hoef daar geen drie tellen over na te denken. Met de low-cost vluchten in Azië heb ik mijn reis zo geboekt. Java, here I come!

DSCN2751 - Copy DSCN2973 DSCN2947 DSCN2931 DSCN2959

 

 

 

 

Yogyakarta
Deze stad is van oudsher een artiestenstad. Ik vind de sfeer heel gemoedelijk en de mensen zijn goedlachs. Ik heb via de Lonely Planet een reisorganisatie gevonden die leuke lokale trips maken. Dezelfde avond nog wandel ik met twee gidsen (eentje in de leer en the boss herself) 4 uur lang door de steeds donkerder wordende stad. We drinken thee bij een lokaal standje en we maken grapjes over de vergelijkbare woorden die onze talen met elkaar verbinden. Het is zo leuk om hier in een totaal ander land te zijn en me toch zo thuis te voelen.
We fietsen in het donker in een omgebouwde volkswagen Beetle het grote plein rond die volledig versierd is met lichtjes en waar een grote ingebouwde speaker popmuziek Alana Miles over het plein uitstoot. Geweldig! Ik loop vervolgens geblinddoekt tussen twee grote Banyan bomen door (niet geheel zonder hulp….ahum. Ik was namelijk anders 2 keer heel hard tegen een van de bomen aangelopen). Dit zou betekenen dat ik nu een overvloedig leven zal gaan leiden. Dat is nooit weg natuurlijk!
De gids-in-de-leer is een student en hij brengt mij aan het einde van de avond op zijn scooter tot aan het hotel. Met een grote grijns stap ik het hotel weer binnen. Heerlijk, dit echte leven!

DSCN2758 DSCN2774 DSCN2783

 

 

 

 

De dag erna komt Harri me op zijn motor ophalen om naar de Prambanan tempel te gaan. Ik had een motortocht geboekt en in de lobby van het hotel stond een erg innemende man. Ik begreep pas bij de receptie dat hij mijn gids voro de dag was. Geweldig!
Annette had me al verteld dat deze tempel eigenlijk mooier is dan de Borobodur. Ik vond het moeilijk om haar aanvankelijk te geloven, maar ik moet haar gelijk geven. Dit monument blijkt ook een door Unesco beschermd monument te zijn.
Het is heet, vochtig, om 10 uur ’s ochtends loopt het zweet al in straaltjes van me af. Het is Nyepi en dit is een hindoestaanse tempel….dat betekent drukte. Er is een groot feest waar ook de president te gast is. Ik probeer hem te spotten, maar het feit dat alles in het Indonesisch is en dat ik niet weet hoe de beste man er uitziet, maakt dat ik hem niet heb gezien. Geen nood. Ik heb van het feestgedruis en de prachtig opgedofte mensen genoten!

DSCN2791 DSCN2845

DSCN2836

 

 

 

 

Het ritje vanuit het hotel naar de tempel was maar kort en na mijn beteuterde gezicht te hebben gezien over het korte motorritje, besluit Harri me nog een andere tempel te laten zien. Deze staat midden tussen de velden en het is een prachtig gezicht. Hij blijkt een zeer goede gids en zijn Engels is uitstekend. We lachen smakelijk om een verhaal dat hij me eerst niet wil vertellen omdat het over stierenballen gaat. Geweldig!

Hij verzucht dat ik niet langer op Java ben. Hij zou me zo graag het achterland van zijn ouders willen laten zien. Hij noemt watervallen en rivieren, rijstvelden en heuvels. Het klinkt idyllisch. Ik wil daar ook wel heen.

Borobodur

De dag erna vertrekt mijn vriendin en het hotel is verder volgeboekt.
In de Lonely Planet staat een leuke guesthouse beschreven in het dorp waar de Borobodur ligt. Ze adviseren me dat je de Boedhistische tempel het beste met zonsopgang kunt bekijken. In dit tropisch land betekent dit dat je om 5 uur ’s ochtends dan al bovenop een heuvel moet staan op een uitkijkpunt.

Ik reis die dag dus af naar het guesthouse in het dorp waar de Borobodur staat. Het is een heerlijk rustige plek met uitzicht op de rijstvelden aan de achterkant. Fantastisch, die rust….
Totdat er ineens uit een luidspreker heel dichtbij een ongelofelijk gejammer klinkt: de roep van de moskee. Och nee toch….het zijn bijna de buren!
Het is één ding om zo hard tot het gebed opgeroepen te worden, maar een heel ander ding als ze niet kunnen zingen. Het is vals en een les in geluidstechniek is geen overbodige luxe. Vreselijk. Ik stem er voor dat alle mannen die de gelovigen op zo’n brute wijze oproepen, op zijn minst zangles moeten krijgen.
Uit de verte klinken nog andere zangers, de een nog valser dan de andere. Er is er echter eentje, veraf, die wel mooi zingt. Kijk, dat is tenminste te doen.
Het blijkt dus helemaal geen probleem om om 4.30 op te staan, ik wordt toch wakker geschreeuwd door de moskee. De instructie van mijn gids gisteren was: “we vertrekken als het gezang is afgelopen”. Treffend.

Het is eindelijk een beetje koel als we om 4:45 uur ’s ochtends naar de heuvel rijden en het laatste stukje klimmen. De gids draagt een winterjas en vraagt me of ik het niet koud heb in mijn T-shirt. Haha, gek, die culturele verschillen.
Het is bewolkt. Ik zie alleen maar een topje van de Borobodur in de mist als de zon een beetje doorbreekt is. Ik krijg het met moeite op de foto. De vulkaan op de achtergrond is een stuk indrukwekkender met zijn rookpluim.
Ik verlaat de heuvel nog voordat de zon helemaal op is. Het is zo druk op de heuvel, dat ik de massa graag voor wil zijn bij de ingang van de tempel straks.

DSCN2993 DSCN3052 DSCN3039 DSCN3003

 

 

 

 

De tempel is mooi. Het is een stupa. Het is er mooi en ik ben blij dat ik kan genieten van de relatieve rust. Een stel indiase dames verstoort ruw de stilte met hun luid gepraat. Ik loop volgens de voorschriften drie keer een rondje om de tempel heen op mijn weg naar boven. Veel mensen doen dit niet en als ik aan de achterkant van de tempel aankom is het er nog steeds heerlijk rustig. Genieten…
Om 8 uur ’s ochtends ben ik er weg en dat is maar goed ook. Het is er niet meer te doen zo druk met groepen die oneindig uit de toerbussen komen gerold. Ik ben blij dat ik de moeite heb genomen om vroeg op te staan. Nu is het tijd voor een ontbijtje, een douche en wat slaap.

Boeddhistische stiltemeditatie

Boedhistische meditatie JavaDe reden waarom ik met de rugzak reis is omdat ik zo geniet van de meest geweldige verrassingen die op mijn pad komen als ik me gewoon openstel. Deze zou ik nooit kunnen bedenken. Deze ervaringen zijn onbetaalbaar.
Zo werd me de mogelijkheid geboden om de vorige avond mee te doen aan een meditatie bij een nabijgelegen boeddhistisch klooster. Ik zei natuurlijk direct ja.
Achterop de scooter van de jongen van het guesthouse wordt ik bij het klooster afgezet. Hij leidt me door de tuin en legt me uit dat hier een zeldzaam relikwie is: een lichaamsdeel van de echte boeddha zou hier opgeslagen liggen (ik geloof dat het een vinger betreft). De stilte en sereniteit van de tuin treft me diep. Het voelt als en diepe heling om hier te zijn.
Er zijn 4 monniken die de meditatie beginnen met chants. Ik kan helaas niet meedoen, aangezien ik de teksten niet ken. Ik geniet van het rustgevende effect die deze liederen op mij hebben.
Daarna is er een stiltemeditatie van 30 minuten. Ik baadt me in de stilte en neem het in met diepe ademteugen: dit is wat ik nu nodig heb, hier ben ik op mijn plek. Het is werkelijk hemels.
Aan het einde van de meditatie maakt een besluit zich kenbaar aan mij: ik zal dit jaar naar een vipasana retraite gaan. Daar waar ik voorheen altijd een lichte paniek voelde bij de gedachte aan urenlang stilzitten, is mijn systeem er nu helemaal over uit. Het gaat gewoon gebeuren, of ik dit wens of niet.
Deze avond is werkelijk het hoogtepunt van mijn reis op Java. Wat een bijzonder cadeau.

Lees hier verder hoe ik verliefd werd…

 

Share

Laat wat van je horen

*