Rouwen

De maand december was relatief rustig voordat ik vertrok. Ik kreeg eindelijk de rust en wat tijd om hier en daar te beginnen met het rouwproces van mijn overleden vader, iets wat lang opgesloten heeft gezeten. Er moest zo veel geregeld worden, dat ik er nu pas mondjesmaat aan toekwam. Ik werd subiet 2 keer goed ziek. Een teken van mijn lichaam dat ik het rustiger aan mocht doen.

Hier aangekomen ben ik direct actief met yoga begonnen, na maandenlang niets aan yoga te hebben gedaan. Ik merkte al gauw dat dit me niet in de koude kleren ging zitten: spierpijn is mijn metgezel, maar ook de energie die hier gepaard gaat met de yoga is een tandje heftiger dan ik in Nederland gewend ben. Ik zit regelmatig trillend van de energie aan de lunch of het avondmaal.

Mijn proces komt goed op gang, waarbij eenzaamheid en het gevoel van verlatenheid de boventoon voeren. Het is geen onbekend gevoel. Ik ken deze al mijn hele leven lang. Met behulp van de omstandigheden (ouders verloren en geen contact met mijn zus, in een ver land zonder vrienden, veel alleen) wordt ik met de neus op de feiten gedrukt. De yoga helpt nog een handje mee met meditaties naar bepaalde thema’s.

“Rouwen, hoe doe je dat? “ vraag ik mezelf een dag af. Dat doe je volgens mij niet, het overkomt je. Ik zou wel graag willen huilen over het verlies, maar dat is toch niet op te roepen? Be careful what you wish for, you might just get is all! Zo lag ik de nacht daarna huilend in mijn bed, en de dag erna op mijn strandbedje weer. Dit klinkt misschien gek, maar ik was blij dat ik eindelijk aan het huilen was.

Het was een heel zuiver soort huilen. Het huilen om een verlies, zonder claimende gevoelens of de wens dat het anders was. Zo rouw je dus. Daarom ben ik hiernaartoe gekomen. Het is goed.

P1050103Op 5 januari was het 10 jaar sinds mijn moeder overleed. Ik mis haar nog steeds, met name haar liefde en zachtheid (en soms een knuffel), maar het is rustig als ik aan haar denk.

Op 21 januari is het een jaar geleden dat mijn vader overleed. Dit rouwproces is zo anders dan dat van mijn moeders’ overlijden. Het lijkt gek, maar voor mijn gevoel kom ik nu pas toe aan rouwverwerking. Het gaat rustig en ik ben dankbaar voor zijn heengaan, met name dat hem verder lijden is bespaard gebleven. Het is goed. Ze zijn nu samen.

Share

Laat wat van je horen

*