Reisverslag India Golden Triangle -1

Er is nogal wat tijd verstreken sinds mijn vorige verslag. Ik zit momenteel op een comfortabele bank in Singapore terwijl ik dit schrijf. Gezeten in deze relatieve luxe is het een mooi moment om mijn omzwervingen van de laatste tijd in India te bekijken. De beschaving waar Singapore zich in baadt creëert het contrast om eens te overzien wat ik in India allemaal gezien en geleerd heb.


New Delhi – the big city

Vanuit de relatieve rust van het Koregaon Parc in Pune wordt ik met een vlucht recht in New Delhi gekatapulteerd….het is zondag, dus er heerst een relatieve rust…totdat ik in de stad aankom…ja, hier is het eindeloze getoeter weer en de chaos van allerhande voertuigen die een zeer ingewikkeld uitziende dans met elkaar uitvoeren op de overvolle wegen. Onze gids van de tour waar ik me morgen bij zou aansluiten zei dat je een systeem zou ontdekken als je goed keek. Nee, ik kan niet zeggen dat ik een systeem heb ontdekt, maar het werkt wel! Zonder regels bewegen alle voertuigen zich op een manier om elkaar heen zodat ze toch niet tegen elkaar aanrijden: zelfs al rijden ze op de verkeerde weghelft! Bijzonder.

Net bij mijn hotel aangekomen probeert mijn taxichauffeur een plekje te vinden om de auto neer te zetten. Dat lukt niet helemaal, ik stap gewoon op straat uit. This is India afterall. Net als ik uitstap hoor ik achter mij een enorm kabaal: een man die chapatis met saus op zijn fiets verkocht en vervoerde (de lokale snack) is omvergereden door een andere zwaar beladen fietser waar de lading op de fiets aan beide kanten twee keer zo breed is dan de fiets zelf. Daar lagen de veelkleurige sauzen en de grote metalen pan waar de broodjes in bewaard worden over de hele straat verspreid….

Ik had op dat moment al medelijden met de verkoper. Dit moet een gevoelige financiële klap voor hem zijn. Wat er vervolgens gebeurde maakte het voor mij pas echt bizar: de aanrijder stapt weer op zijn fiets en vervolgt gewoon zijn weg, zonder excuses of wat dan ook. De verkoper begint met een stoïcijns gezicht de boel een beetje op te ruimen. Bijstaanders schieten te hulp wat gepaard gaat met een hoop geschreeuw en getoeter van de auto’s en scooters in de inmiddels ontstane file. De weg is namelijk afgesloten geraakt door dit akefietje. Er is geen teken van berouw of liefde in het geheel. Ik steek in deze kakofonie de straat over naar mijn hotel waar een werknemer me tegemoet snelt. Wauw, wat een harde maatschappij heerst hier en wat een contrast met waar ik vandaan kom. Welcome to New Delhi.

Het hotel is gerieflijk. Ik ben superblij met het comfortabele matras….dat wordt lekker slapen! Waar ik echter niet op gerekend had is dat mijn kamer aan de straatkant ligt en New Delhi alleen tussen 1 en 4 uur ’s nachts relatief stil is. De rest van de tijd wordt er getoeterd, kraait de haan en speelt er luide muziek uit de boxen van de auto’s die in deze wijk gerepareerd worden. De ene keer is het leukere muziek dan de andere. Godzijdank voor oordoppen!

De rest van deze dag besteed ik aan het proberen te bereiken van een reparateur voor mijn tablet die al een paar dagen lang al niet meer aan wil. De rust is natuurlijk welkom, dit betekent betrekkelijk weinig e-mails en vooral ook geen blogs schrijven. Ik ben echter wel onthand. Al het regelwerk voor de reis doe ik via dit handige stukje electronica.
Alhoewel het zondag is en dit India is, zijn toch alle servicecenters gesloten vandaag. Morgen weer opnieuw proberen…

Straatbeeld Delhi 1Straatbeeld Delhi 2

 

 

 

 

 

 


Alleen reizen is saai…

Ja, ik moet het toegeven…ik heb het onvergeeflijke gedaan als backpacker. Ik hoop dat jullie het me willen vergeven: ik heb een tour geboekt. Daar, het hoge woord is er uit. Ja, ik heb me geheel tegen de backpackerscode in zowaar opgegeven bij een commerciële touroperator. En niet zomaar één, nee, deze is ook nog wereldwijd werkzaam! Een verzachtende omstandigheid is dat dit tourbedrijf reizen aanbiedt die een zo authentiek mogelijke ervaring proberen de bieden. Ze werken zo veel mogelijk met lokale mensen en ze zetten zich in voor goede doelen in de gebieden waar ze werken.

Feit is, dat ik het gewoon helemaal zat was om alleen te reizen. Het is OK hoor om veel alleen te zijn, ik ben het wel gewend, maar het wordt op den duur gewoon vervelend om steeds weer met een boek in een restaurant te zitten en te doen alsof dat helemaal niet erg is. Ik ben een mensenmens en heb echt zinvolle aanspraak nodig. Alleen reizen is af en toe gewoon dodelijk saai.
Ik had gehoopt dat ik ergens onderweg iemand zou tegenkomen waar ik samen mee kon reizen, maar dat is tot nu toe nog niet gelukt.


Introversie en begerige mannen

Als ik mijn gedrag eens onder de loep leg, zie ik twee dingen. Het eerste, meest opvallende, is dat ik van nature een introverte persoon ben. Dat is op zich niet zo vreemd, ik ben namelijk al mijn hele leven zo, maar dit kenmerkt zich vooral door een terugtrekkende beweging wanneer ik met een stressvolle situatie wordt geconfronteerd. Ik trek mezelf eerst terug om de boel eens te overzien, waarna ik rustig uit mijn schulp kom. In de praktijk betekent dit dat ik bij elke wisseling van omgeving 2-3 dagen nodig heb om helemaal mezelf weer helemaal open te stellen. Dat is niet handig als je reist, vooral als het reistempo hoog ligt. Als ik niet oppas verkeer ik vrijwel continu in een of andere staat van in-de-schulp-getrokkenheid.

Ik los dat doorgaans op door met mijn ogen wijd open door de wereld te stappen. Op deze manier kan ik toch nog gebruik maken van een uitnodiging van buitenaf zoals een blik of een opmerkelijke omstandigheid waar ik dan een opmerking over kan maken en zo tot een gesprek kom.

In India creëert dat direct een soort van probleem. In India is het alleen reizen als blanke vrouw best heel goed te doen, maar het is om twee redenen verstandig om mannen niet recht aan te kijken. Ten eerste reizen vrouwen in India niet alleen. Elke vrouw reist ofwel met haar man (iedereen is hier getrouwd), of bij hoge uitzondering in een groep met andere vrouwen (als het echt moet). Een alleen reizende vrouw is dus al heel vreemd en een blanke vrouw betekent geld. Voilà, daar is genoeg reden om in een netelig parket te komen met mannen die meestal wel alleen reizen. Oogcontact zouden ze wel eens heel verkeerd op kunnen vatten, waardoor je als vrouw wel eens in minder prettige situaties terecht zou kunnen komen.

Ten tweede loop je met open oogcontact met een man grote kans dat hij een verkoper is van een of ander product dat je hoogstwaarschijnlijk al hebt of nooit nodig zult hebben. Ze hebben namelijk een grote neiging om te kijken wat je aan of om hebt en je dat dan nogmaals aan te bieden. (de wijsheid hiervan ontgaat mij, eerlijk gezegd). Heb je nu de pech om zo’n man net direct aangekeken te hebben, dan is de kans groot dat je vervolgens minutenlang je best moet doen om weer van deze verkoper af te komen. Geen pretje, zeker niet als je het in de afgelopen 10 minuten al 3 keer in alle toonaarden nee hebt lopen zeggen. Het laatste heb ik grappig genoeg door al mijn vorige reizen aardig goed onder de knie gekregen, merk ik tot mijn verbazing. Ik heb een manier van nee zeggen ontwikkeld waardoor ze over het algemeen na 3-4 keer vragen echt wel weggaan. Dit is heel anders dan in Afrika. Het was een goede leerschool. Ik merk pas dat dit zo is als ik zie hoe veel last mijn medereisgenoten op de tour hebben met de verkopers. Ha! Fijn om te zien dat ik iets nuttigs geleerd heb in die tijd!

Ik merk dat ik door dit alles veel met terneergeslagen ogen over straat loop. Dit is natuurlijk geen uitnodiging voor andere wel gewenste personen om contact te maken. Af en toe probeer ik het eens om met een open blik rond te lopen. Dit heeft (behalve in Goa en Jaipur) vrijwel direct het ongewenste resultaat….jammer.

Dit alles doet me besluiten dat ik de volgende keer dat ik naar India (of een dergelijk land) met iemand samen wil reizen. Ik moet gewoon erkennen dat mijn introverte natuur geen gelukkig ingrediënt is voor dergelijke avontuurlijke reizen. Daarbij komt dat ik ook veel meer durf als we met zijn tweeën zijn, dat heb ik in de laatste twee weken gemerkt toen ik met Ria samen reisde.

Lees hier mijn reis verder ging

Share

Laat wat van je horen

*