Transformatie – reisverslag 5 India

De laatste paar weken van mijn reis waren zo intens, dat ik er niet aan toegekomen ben om op te schrijven wat ik meemaakte.
De twee laatste weken in India waren precies waarom ik dit allemaal deed: transformatie en het feit dat ik mezelf weer moest vinden.
Dat is gelukt….

Goa – deel 2

20150224_100940
En zo komen we de dag erna aan in Goa, waar we aan de weg worden opgewacht door een vriendin die ik met de lachyoga heb leren kennen. Deze keer verblijven we in Ashvem. Het toeval wil dat het vanuit Ashvem 40 minuten lopen is naar Ashiyana, het yogacentrum waar ik in januari verbleef. Toeval bestaat niet…

DSCN2223

Allegra heeft voor ons een tweetal strandhutten geregeld waar we vannacht in kunnen blijven. De eigenaar is een Nepalees die al geruime tijd in India woont. Hij wisselt zijn werk af tussen Goa en het noorden van India waar hij in Daram Salam ook een guesthouse heeft. Naar eigen zeggen is dit het tweede jaar dat hij in het hoogseizoen in Goa zijn strandtent en –hutten exploiteerd.
Het bed betreft wederom het type plank…Ik besluit om niet ondankbaar over te komen en zal deze nacht hier blijven.
Helaas heeft een nacht op zo’n bed het verwachtte effect en lig ik de halve nacht wakker. Dit moet anders. Zeker nu ik ziek ben, moet ik in ieder geval goed slapen.

DSCN2257DSCN2313 DSCN2318De ochtend erna ben ik vroeg wakker en na een ontbijtje (Ria ligt nog te slapen) ga ik op pad om een ander onderkomen te vinden met een beter mattras. De voorkeur gaat uit naar een plek aan het strand. Ik zoek rust.
Er is voldoende beschikbaarheid nu dat het einde van het seizoen in zicht komt. Eind maart eindigt het seizoen hier in Goa omdat de luchtvochtigheid en de regen het tussen april en november ondraaglijk maken hier. Het verschil in luchtvochtigheid is nu al goed te voelen t.o.v. januari. Na een uurtje zoeken gutst het zweet al van mij af. Stroompjes zweet maken hun weg omlaag langs mijn rug….en het is nog maar 9.30 uur! Dit beloofd wat.

Er is keuze te over, maar op elke accommodatie is er wel wat aan te merken. Om 10 uur geef ik de zoektocht op en strijk ik naast Ria neer die ik ondertussen op een strandbedje ontdekt heb. Nu is het zoeken naar de beste combinatie. Ik besluit te gaan voor een hut in een groene tuin, iets hoger op de heuvel. Het is de eerste plek waar ik vanochtend ben wezen kijken. OK, deze hutten liggen niet aan het strand, maar met het trance feest dat de komende 3 dagen zal plaatsvinden in de openlucht club iets verderop, hoop ik daar nog iets van rust te kunnen bewaren. Bovendien voelt de energie daar goed. Deze keuze zal het begin van een grondige transformatie blijken te zijn.

Een nieuwe hut in een tuin…
Ik verhuis naar mijn nieuwe hut, die drie dagen voor mij beschikbaar is, daarna zal ik naar een andere hut verhuizen. Het matras is geweldig hier en ik wordt direct verrast door de vrolijke spreuken die op de badkamermuur zijn geschilderd. Ah, hier ben ik op mijn plek! Ik slaap deze drie nachten echt diep en kom helemaal bij.

Twee dagen later voegt Ria zich bij mij in de tuin nadat haar strandhut na een enorme regenbui lek bleek te zijn. Elke hut heeft een eigen naam en zij gaat in de zonnehut. Leuk. Ik begin in de dancing shiva hut, waarna ik verhuis naar de Prana hut, wat levensenergie of adem betekent. Hoe toepasselijk, als ademcoach!

Shibu is de eigenaar van de tuin en als je met hem wil praten, hoef je alleen maar aan de houten tafel te gaan zitten bij de keuken, daar komt hij zeker wel een keer langs. Hij vertelt ons dat elke hut een eigen energie heeft en dat hij voorzichtig uitkiest wie in welke hut slaapt. Hij werkt er elke dag hard aan om de energie in de tuin goed te houden. Dit is niet altijd gemakkelijk met de trance feesten die her en der de rust danig verstoren. Goa is naast een hemels paradijs voor spiritueel gestemden ook de bakermat van trancemuziek. De combinatie is vreemd en bijt elkaar.Shibu vertelt ons dat er rechtzaken lopen tegen het burengerucht die deze trance clubs veroorzaken. Zonder veel succes tot op heden….

DSCN2216 DSCN2215DSCN2379DSCN2350

Het bizarre is dat als Ria en ik eens gaan kijken voor hoe veel mensen deze herrie nou gemaakt wordt, we steeds niet meer dan 30 verveeld-kijkende mensen in de clubs zien staan. Wat zonde.
We vluchten op een van de dagen richting Ashiyana waar we genieten van een yogales, lekker eten en waar we even weg kunnen zijn van de diepe dreun van deze muziek. Het is leuk, het personeel van Ashiyana herkent me direct en verwelkomt me ogenblikkelijk met open armen. Het is alsof ik thuiskom. Fantastisch!

 

Ayurvedische massage
Pas op de derde dag geeft Shibu in een gesprek terloops aan dat hij massages geeft…….en dat vertelt hij me nu pas! Ik boek meteen een massage voor die middag.
Het is een geweldige massage. Nee, dat zeg ik niet goed, het is een meer-dan-geweldige massage. De massage op zich is niet zo heel bijzonder, maar wel de energie die hij meebrengt in die massage. Het is bijna tegen het tantrische aan. Ik ben helemaal van slag. Wat heeft deze man een krachtige kundalini energie!
Als we na de sessie een theetje zitten te drinken vraag ik hem hoe hij aan zulk een sterke energie komt….dat wil ik ook! Ik wil dit kunnen beheersen en gebruiken zodat het mij en mijn klanten ten goede komt.
“Dat kan”, legt hij me uit, “ ik geef een opleiding, ik kan je deze geven”. Hij legt uit dat het cultiveren van de energie een levenshouding is, maar dat hij me de basis van zijn massagetechniek kan uitleggen en dat ik daarmee de energie ga leren kennen. Wauw, dat wil ik wel.
De cursus duurt 10 dagen en we kunnen over 2 dagen beginnen. Ria zou als demo kunnen dienen (ook lekker voor haar) en ik spreek met hem af dat ik elke dag een massage krijg van hem om het ook te ondergaan.
Ik moet even heel snel beslissen en schakelen. Binnen een dag heb ik mijn vriendin in Singapore gesproken waar ik binnen 4 dagen naartoe zou gaan, heb ik de vluchten omgeboekt en heb ik het geld gevonden voor de cursus. Dit is misschien wel het meest impulsieve besluit geweest dat ik ooit op een reis heb genomen. Ik geniet er van! Wat is het toch héérlijk om zo te kunnen beslissen wat ik doe. Joehoe!! De vrijheid lacht me toe.

Ergernis
Deze dagen brengen Ria, Shibu en ik intensief samen door. ’s Ochtends beginnen we met de les, waarbij Shibu geheel op Indiase wijze mij behoorlijk autoritair de moves leert. Fouten worden niet geduld, waarbij hij direct ingrijpt als ik ook maar iets dreig verkeerd te doen. Zo ga ik het niet leren.
Vragen die met waarom beginnen worden direct afgewimpeld. Ik hoef niet te weten waarom, aldus mijn meester. Mijn uitleg dat dit de manier is waarop ik juist WEL ga onthouden wat hij me probeert bij te brengen wordt ongeduldig weggewimpeld.
Wat ik wel leer is om meermaals diep adem te halen om rustig te blijven. Ria vindt het allemaal prima, ze ontvangt elke dag een gratis massage die met de dag vordert. Gelukkig voor haar maakt Shibu de massage vaak af als ik naar buiten wordt gedirigeerd om alles op te schrijven, zodat ze niet alleen maar mijn twijfelachtige handen hoeft te doorstaan.
De ergernis stijgt in mij, omdat ik zie dat deze didactische stijl bijzonder contraproductief op me werkt. De massages van de meester na mijn lessen zijn echter hemels en ik kom daar steeds weer helemaal van bij.

DSCN2364 DSCN2371

Ik heb gedurende de hele reis geprobeerd om regelmatig ademsessies te blijven doen. Dat ging niet van een leien dakje in alle hutjes en hotelkamers waar ik was. De angst voor burengerucht was steeds aanwezig, waardoor ik me toch elke keer heb ingehouden voor het geluid.
Ik wil graag een keer goed los en om dit proces van de massages te verdiepen zou ik graag elke dag willen ademen. Shibu raadt me aan om in de duinen te gaan liggen.

Ademen in de duinen
En zo bevindt ik mezelf elke dag om 6.15 naast mijn bed om om 6.30 uur het halve uur over het strand te lopen naar een plek in de duinen waar ik hopelijk niemand tot last ben. Dit moet zo vroeg omdat het na 8 uur ’s ochtends ondraaglijk heet wordt in de zon (er is geen schaduw daar) en omdat daarna het strand tot leven komt.
De ochtendwandelingen zijn heel bijzonder met de opgaande zon. Het ademen is ook heerlijk. Ik geniet met volle teugen van het feit dat ik eindelijk eens voluit kan tonen zonder me daarvoor te schamen….zalig!
Totdat ik ergens halverwege de sessie wat gekuch hoor….een mens….het gekuch van de man blijft op afstand. Ik besluit me er niet door van mijn stuk te laten brengen en ga gewoon door met mijn ademsessie.
Als ik helemaal relaxed opsta na de sessie, staat er verschrikt enkele meters verderop een man op en loopt schijnbaar achteloos zijn broek ophoudend weg met een tandenborstel in zijn mond. Het was me al opgevallen dat er op de heenweg tientallen lege tandpastatubes over de grond verspreid lagen. Heel bizar.

De volgende twee keer gaat het ademen goed in de duinen en zelfs Shibu merkt dat ik heerlijk opgeruimd weer in de tuin aangewandeld kom.

DSCN2223 DSCN2480

De keer daarna was ik ergens anders gaan liggen in de duinen, omdat ik de kriebels krijg van die man met de tandpasta. Halverwege mijn ademsessie werd ik opgeschrikt door een roedel zwerfhonden die luid grommend en blaffend om me heen stonden. De tanden van de leidinggevende hond waren akelig puntig, zo op een meter van mijn gezicht. Ach gatsie, daar lag ik natuurlijk helemaal niet op te wachten. Ik was midden in mijn proces en het duurde me een hele tijd om de honden op een afstand te krijgen. Ik heb de sessie wel (steeds om me heen kijkend) afgemaakt, maar ik durfde daarna niet meer in de duinen te gaan ademen. Ik heb nog twee keer in mijn hutje geademd, maar dan tonend in een kussen en toch ietwat teruggehouden.

Transformatie
Het ademen doet me erg goed en helpt mij om de groeiende ergernis te transformeren die ik jegens mijn leraar voel. Ik voel me afgewezen. Het is alsof ik niet mezelf mag zijn en geen fouten mag maken.
Ik besluit dit als een uitdaging op te pakken om bij mezelf het gedeelte dat hier getriggerd wordt te rusten te leggen. Het heeft namelijk nauwelijks iets met hem te doen. Hij is alleen maar een boodschapper. “ Dismiss the messenger, get the message”, houd ik mezelf voor. De sessie die ochtend erna is een ongelofelijk diepe sessie waarin ik heel veel leer inzien over de relatie tussen mijn overleden vader en ik. Het laat me een patroon zien waarin ik als klein kind verstrikt ben geraakt en ik slaag er in mezelf en hem te vergeven voor deze pijnlijke periode in mijn leven. Ik begrijp hiermee dat ik me helemaal niets hoef aan te trekken van wat Shibu van me denkt. Ik vind mezelf goed genoeg!

Ik ga lachend naar de les en loop eigenlijk vooral heerlijk te dollen. Ik sta mezelf toe om gewoon lekker te masseren en ik maak zoveel fouten als ik wil. Ik krijg zelfs Shibu aan het lachen als ik eventjes een pirouetje draai wanneer ik een black-out krijg over de volgorde van de massagebewegingen. Hè, wat heerlijk, deze transformatie! Ik ben hem diep dankbaar dat hij dit patroon in mij heeft laten zien en dat ik de adem heb om het op te lossen.

DSCN2495
De dagen erna verdiepen dit proces enorm en met de adem, de massages en de lessen heb ik op de een na laatste dag van mijn verblijf een enorme openbaring.
Dit is waarom ik hiernaartoe ben gekomen. Dit is waarom ik 3 maanden mijn vrienden heb gemist, weg ben gegaan bij het werk, de praktijk heb gesloten, ettelijke ontberingen heb ondergaan en me in dit vreemde, confronterende land heb bewogen. Alles was bedoeld om mezelf weer te vinden. En nu hier, in deze ademsessie in de derde hut in deze rustgevende tuin voel ik mijn eigen licht weer in volle glorie. Dit is hoe ik mezelf ken, sprankelend, licht, krachtig. Ik heb mezelf weer gevonden.
Ik huil van dankbaarheid en blijdschap.

Verjaardag
Halverwege mijn verblijf hier is het mijn verjaardag. De hele vorige dag had ik lopen huilen. Eerst wist ik niet waar het verdriet over ging. Het begon in de massage die ik ontving toen mijn hart openging. Ik mistte ’s avonds mijn vrienden en mijn ouders echt enorm. Shibu kwam bij me praten en maakte de boel alleen maar erger toen hij mij ging vertellen over hoe slecht zijn leven wel niet was. Ook als coach heeft hij niet de skills die je zou wensen….maar goed, ik apprecieer het gebaar. Ria is een grote steun, zij snapt wat ik doormaak.
De dag erna heb ik een heel bijzondere ademsessie. Al mijn zintuigen staan daarna open en de zee is ongewoon rustig. Het water golft zachtjes en is zijdezacht. In het water zie ik piepkleine glinsteringen die het zonlicht weerkaatsen. Het is alsof het water is gemengd met goudstof. In de verte denk ik een dolfijn te zien. Wauw, wat is de aarde mooi en wat ben ik een geluksvogel om hier te mogen zijn op dit moment! Alle indrukken komen diep binnen en ik voel me geheel een met de natuur. Ik voel me gedragen. Wat een prachtig verjaardagskado!

Ik besluit om mezelf op een pannenkoek met aardbeien te trakteren voor ontbijt. Mijn moeder zou me toegelacht hebben als ze het had gezien. Wie weet, misschien heeft ze het wel gezien. Ze zei in leven altijd tegen me: ‘ just remember, they do not have pancakes up there!’
Wat ze daarmee wilde zeggen is dat we iedere dag mogen genieten van al het prachtige dat de aarde ons te bieden heeft. Ik knipoog naar haar als de pannenkoek verschijnt. De zwerfhonden komen kwispelend aan. Ze krijgen geen kans, deze pannenkoek is van mij!

Ik wordt blij verrast door al mijn lieve vrienden die voiceberichten op de whatsapp achterlaten en op facebook is het een lawine van felicitaties. Wie zegt er dat social media niet goed zijn? Ik voel me getroost en heel erg gelukkig met al dit contact uit mijn wereld die nu  ver weg lijkt te liggen.

DSCN2240 DSCN2237 DSCN2247

Taart en een motor
Ik wil taart halen voor iedereen die in de tuin verblijft. Als verjaardagskadootje brengt Shibu me op de motor van een vriend naar de taartwinkel. Het is een prachtige rit van 20 minuten. Met een grijns van oor tot oor zit ik –zonder helm en zonder beschermende kleding- bij hem achterop. We gaan plat door de bochten en de wind blaast door mijn haar. Jaaaa! Ik léééééf!
Ik hoop een grote chocoladetaart die we die avond (compleet met kaarsjes die ik er zelf op zet) met degenen die er dan zijn verorberen.
Ria heeft me een pedicure cadeau gedaan die we die dag hebben laten doen. Ik voel me net een koningin in de plastic strandstoel waar we naast elkaar onze voeten laten vertroetelen en onze tenen laten lakken.
We sluiten met zijn vieren de avond af bij een heerlijk restaurant in de buurt waar het personeel me onder luid gezang een gratis toetje komen brengen. Wat een heerlijke dag was dit!

Happy holi

20150306_143206 20150306_165908
In alle reisgidsen lees je dat Holi zo’n bijzondere feestdag is in India. Dit is een van de weinige feestdagen die je over het hele land vindt. Het is het kleurenfeest. Tijdens dit feest gooi of smeer je felgekleurde poeder over iedereen die je maar wilt en het is de manier om aan de ander duidelijk te maken dat je van ze houdt.
Ik heb dit feest altijd al een keer mee willen maken, al ben ik er ook wel stiekem een beetje bang voor. Verhalen van westerse vrouwen die door mannen handtastelijk worden bejegend, omdat dat tijdens deze dag nu eenmaal allemaal geoorloofd is.
“Happy Holi!” klinkt er die dag overal vandaan.
Ik heb speciaal voor deze dag een shirt meegenomen die daarna in de prullenbak kan. De kleuren komen er namelijk niet uit.

Helaas pakt deze dag lang niet zo leuk uit als ik had gehoopt. Die ochtend laat Ria me weten dat ze nota bene vandaag een dag voor zichzelf nodig heeft. Ze kwam laat uit haar bed, met als gevolg dat iedereen die in de tuin aanwezig was al verdwenen is.

Voor mij is het dus eigenlijk weer een dag op het strand, alleen zonder Ria deze dag en met af en toe wat Indiase meiden die kleur op me willen smeren voor een fooi. De trancemuziek komt vandaag uit alle hoeken gezet.
Ik dol nog wat met de Nepalese man van de strandtent en als Ria terug is smeren we elkaar nog eens vol. Ach het is leuk zo. Een volgende keer hopelijk wat bruisender…

Afscheid

20150227_122204
Drie dagen voordat ik vertrek moet Ria naar huis. Ze ziet er tegenop na 4,5 maanden gereisd te hebben. Ik voel met haar mee en ik ben dankbaar dat ik nog 2,5 week voor de boeg heb. De laatste paar dagen in de tuin zijn goed te doen, al mis ik haar gezelschap. We hebben veel gelachen samen.
Even later is het mijn beurt om afscheid te nemen van India. Het voelt goed. Het is genoeg. Ik ben er voor nu klaar mee. Ik heb op de dag af 2 maanden in India doorgebracht.
Ik ben uitgerust en voel mezelf weer helemaal mezelf. Eigenlijk ben ik wel klaar om naar huis te gaan. Dit kan echter niet, omdat er iemand in mijn huis woont. Ik moet nog 2 weken overbruggen voordat ik in Zuid-Spanje verwacht wordt een ademweek te geven. Ik heb daarom een vlucht naar Singapore geboekt.

Share

Reacties

  1. frederieck zegt:

    Lieve Nadja,

    Ik geniet van al je verhalen. Lees ze elke keer. Maar deze laatste heb ik het meest van genoten. Ik reis een klein beetje met je mee en dat voelt fijn 🙂 Wat een mooie afsluiting om zo weer jezelf te vinden. Dank je wel voor de reis op afstand! <3 En een hele goed terugreis en veel blessings om weer opgeladen te kunnen beginnen! En dat ga ik ook echt weer eens een keer doen! Heel inspirerend!

    Liefs Fre (Frederieck)

  2. Esther Rebers zegt:

    Dag lieve Nadja,

    Dankjewel voor het delen!!!

    Heel veel liefs,
    Esther

Laat wat van je horen

*