Ongeschreven…

Papa op de fiets2 jaar geleden ontving ik rond 6 uur ‘s middags het bericht dat mijn vader de avond daarvoor in zijn badkamer is overleden.

Ik wist dat het er aan stond te komen, en toch, op dit nieuws kun je je niet voorbereiden. Mensen die hun ouders nog niet hebben verloren, kunnen zich hier niets van voorstellen. Dat is geen oordeel, het is nu eenmaal zo dat zolang je ouders nog leven, je altijd die verbinding nog hebt, ongeacht hoe goed of slecht de band met je ouders is.
Ik merkte dit toen mijn vader overleed. Het was beslist een fijne man en ik heb altijd geweten dat hij van me hield, de relatie was echter op zijn minst niet gemakkelijk te noemen.

Overweldigende liefde
Nu dat hij twee jaar weg is, werd ik twee dagen geleden in een ademsessie verrast door een overweldigende liefde die voor hem vrijkwam. Ik heb nooit geweten hoe diep ik van hem hield. Als kind wilde ik zo graag deze liefde uiten, en keer op keer werd ik erop afgewezen. Ik zie nu dat hij niet in staat was om deze liefde te ontvangen en te retourneren op een manier die voor mij betekenisvol was.
Ik ben als gevolg daarvan die liefde maar gaan wegstoppen. Het was minder pijnlijk om niet lief te hebben dan om alsmaar die afwijzing te doorstaan. Ik ben heel diep geraakt om deze liefde nu weer in haar volledigheid te mogen voelen in mijn hart. Ik weet nu dat ik hier altijd naartoe kan.

Regen
Als ik deze ochend naar buiten stap, regent het. Het is alsof de hemelen meehuilen met mij. Vroeger zou ik snel weer naar binnen gestapt zijn of geschuild hebben voor de regen. Ik had een hekel aan regen. Nu is het anders. Door mijn reizen ben ik veranderd. Ik heb geleerd dat regen fijn kan zijn en dat het enige wat er kan gebeuren is dat ik nat wordt. Er gaat niks van me af als ik nat wordt. Ik blijf gewoon bestaan. Ik keer nu dus gretig en met vreugde mijn gezicht naar de hemel. Laat de regen maar op mijn gezicht vallen. Ik leef, ik kan dit voelen, ik geniet van iedere herinnering dat ik leef, zolang het kan!

Ik ben verantwoordeljik voor mijn eigen geluk
Het is bijzonder wat er gebeurt als een geliefde plotseling komt te overlijden. Naast het onvermijdelijke verdriet, de boosheid en de angst ontstaat er ook een mogelijkheid, een opening. Deze opening fluistert naar mij: toe maar, neem die stap maar die je altijd hebt willen nemen en nooit gedurfd hebt.
Ik realiseer mij dat bij het overlijden van mijn beide ouders het besef zo ongelofelijk dicht bij me is gekomen dat het leven vergankelijk is en dat ik er alles uit mag halen wat er in zit. Niet meer in de slachtofferrol blijven zitten, of in een hoekje kruipen en iedereen en alles de schuld geven van mijn ongeluk. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn geluk.

“The best revenge is living well” zei mij moeder wel eens. En alhoewel dit op het eerste gezicht als wraakgierig uitgelegd zou kunnen worden, zit hier een enorme wijsheid achter. Het betekent voor mij zoiets als: laat het verleden achter je. Vergeef, zodat je het verleden niet meer mee hoeft te dragen. Open jezelf en geniet met volle teugen wat deze wereld ons te bieden heeft. Laat gaan en zorg voor je eigen geluk. Niemand anders kan namelijk verantwoordelijk zijn voor mijn eigen geluk. Die zit nog altijd in mezelf.

Reizen
Het leven en de dood hebben zulke mooie lessen in zich. Twee jaar later en ik leer nog steeds van mijn vader. Ik ben hier dankbaar om, het maakt dat ik lichter en vrijer wordt met elke pijn die ik mag transformeren. Ik besluit iedere dag om voluit te leven en alles te pakken dat voor mij ligt. Het leven kan tenslotte zo over zijn. Je kunt zomaar in het volgende uur onder een auto lopen…nog zo’n wijsheid van mijn moeder. Een feit waar ik als arts regelmatig pijnlijk mee geconfronteerd wordt. Het leven is tijdelijk en vergankelijk.
Het is mooi, krachtig en liefdevol om het leven zo te leven. Om me te beseffen dat ik dit lichaam voor een bepaalde tijd te leen heb en dat ik zolang ik nog kan, alles er uit wens te halen dat er in zit. Te LEVEN, te genieten, te lachen!

Ongebreidelde groei!
Het overlijden van mijn ouders heeft me zo veel gebracht: Transformational Breath dat feilloos iedere dag weer mijn leven transformeert, yoga die me in balans brengt, meditatie die mij in stilte en de liefde brengt, energetisch werk waar ik ongelofelijk gelukkig van wordt omdat ik weet dat het ook zo kan en last but not least, de vele, vele reizen die mij uitdagen, me confronteren met mijn vastgeroeste gewoontes, die me dankbaar laten zijn voor alles wat we hier in Nederland hebben, hoe ongelofelijk rijk we zijn in dit land, die me mensen brengt die ongelofelijk vrijgevig zijn en waar ik soms meer van hou dan mijn naasten hier, die me laat zien hoe prachtig onze aarde is en hoe fragiel dit evenwicht is en hoe we hier met respect mee om mogen gaan, het leert me verdraagzaamheid en respect voor mensen die het heel anders doen. Anders is niet meer vreemd, het is prikkelend, boeiend en uitbreidend.

Taj + fountains

Zo sta ik er af en toe nog steeds van versteld hoe ik er in hemelsnaam in geslaagd ben om ALLEEN door India te reizen. Het getuigt van mijn innerlijke groei in de afgelopen 10 jaar sinds mijn moeders’ overlijden dat ik dit niet alleen heb gedurfd, maar dat ik er achter ben gekomen dat het heel gemakkelijk is. Het waas geweldig en ik kan niet wachten om weer terug te gaan naar India. Het is heel bijzonder om af en toe te mogen ervaren hoezeer ik ben gegroeid.
Op deze manier heb ik mijn meisjesdroom verwezenlijkt: het zien van de Taj Mahal. Een absolute highlight in mijn leven. Dankjewel papa en mama voor jullie lessen van onschatbare waarde.

Ongeschreven
Natasha Bedingfield zong een prachtig lied dat op mijn lijf geschreven is wat mij steeds weer terugbrengt naar de essentie. Het heet unwritten.
Ze zingt:

Feel the rain on your skin
No one else can feel it for you
Only you can let it in
No one else, no one else
Can speak the words on your lips
Drench yourself in words unspoken
Live your life with arms wide open
Today is where your book begins
The rest is still unwritten

Jij hebt dus de kracht om je eigen boek te schrijven, op welke manier je dit ook wenst. Durf jezelf over te geven aan het leven en geniet van iedere dag!

Voor jou dit lied, dat het allemaal weer in perspectief brengt voor mij.

Maak jij ook de keuze om je leven voluit te leven? Of heb je deze al gemaakt? Ik nodig je uit om voluit te leven, iedere minuut van elke dag. Vandaag zou wel eens de laatste kunnen zijn.

Ik wens je veel plezier met jouw leven, precies zoals jij besluit hem te leven.

Share

Laat wat van je horen

*