Om het mooie te zien moet je het lelijke kunnen aanschouwen – Reisverslag Golden Triangle -3

Om het mooie te zien moet je het lelijke kunnen aanschouwen

Ik heb er lang over gedaan om naar India te komen. Ik was bang voor alle nare dingen die ik zou zien. Ik wist niet zeker of die beelden voor altijd op mijn netvlies gegrift zouden blijven staan. Verhalen over mensen met missende ledematen door lepra, bedelaars met misvormingen op straat en dode mensen die gewoon op het trottoir liggen beangstigden mij wel. Ik wilde echter ook graag de schoonheid zien die India te bieden had. “Om het mooie te zien zal ik ook het lelijke moeten aanschouwen”, begreep ik op een gegeven moment. Dat geldt overigens niet alleen voor India maar voor het leven in het algemeen.

Eenmaal aangekomen in India zag ik niets hiervan in Goa. Pas vanaf Puttaparti (toen ik in het ‘echte’ India stapte) zag ik inderdaad bedelaars met misvormingen, slachtoffers van lepra en mogelijk een dode, alhoewel de auto alweer zo snel voorbij was dat ik het niet goed heb kunnen zien. Het is echt niet zo dat deze mensen met bosjes over straat zwerven. Af en toe kom je deze mensen tegen als ze je om geld of eten komen vragen. Het doet me veel als ik dit zie, elke keer weer. Ik vind het zo pijnlijk om te zien dat deze mensen vingers, tenen, handen en voeten missen door een ziekte die gewoonweg door een antibioticum genezen kan worden.
Wat mijn verbazing schetste is dat dit niet de lelijkheid bleek waar ik mee om moest leren gaan. De ware lelijkheid die mij het meest stoorde is de manier waarop de mensen in dit land omgaan met de aarde . Het vuil, de vuilnis die overal slingert, de achteloosheid waarmee de Indiërs de aarde als een gebruiksvoorwerp lijken te behandelen stoort mij. Dit uit zich ook in de onderlinge omgang met elkaar. Ik kan uiteraard niet in de huiselijke kring kijken en er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar wat ik zie op straat is een hardheid naar elkaar toe. “No love lost” zou mijn moeder gezegd hebben. Als je het goed hebt, dan heb je het goed en als je het slecht hebt, dan heb je het slecht. Punt. Dit is voor mij de ware lelijkheid van deze natie. Hier moet ik naar kunnen kijken om tegelijk te kunnen genieten van de onbeschrijflijke schoonheid van plaatsen en monumenten als de Taj Mahal. Dit is waarlijk een land van tegenstellingen.

DSCN1826 DSCN1827

 

 

 

 

 

Liefdadigheid

Een vraagstuk waar ik voor kom te staan is hoe om te gaan met alle bedelaars. Met name de vele kinderen die komen bedelen vragen om een strategie. We worden vanuit alle kanten gevraagdom de kinderen niets te geven. Dit is niet uit hardvochtigheid. Het is omdat deze kinderen vaak door volwassenen worden gebruikt om hun inkomen te vergaren. De enige manier om dit te stoppen is door de kinderen niets te geven. Ik kan hier ook mee instemmen omdat ik in Afrika heb geleerd hoe het toegeven aan het bedelgedrag van kinderen een generatie leert dat bedelen loont. Het ontneemt ze de motivatie en de creativiteit om iets beters van hun leven te maken.

DSCN1829 Wat te doen met de volwassen bedelaars dan? Niets geven vind ik te hardvochtig. Er is hier geen sociaal opvangsysteem, dus deze mensen zitten letterlijk en figuurlijk aan de grond. Daarbij geloof ik dat geven belangrijk is en in lijn is met de gedachte van overvloed die ik erop nahoud.

Om iedereen wat te geven is geen doen, dan ben ik de hele dag daarmee bezig (zodra je iets aan iemand geeft, hangen ze namelijk allemaal om je heen). Ik besluit daarom het volgende: ik geef elke dag iets aan één persoon. Dit kan een bedelaar zijn, maar als dat een dag niet lukt, dan kan het ook iemand anders zijn in mijn omgeving. Het is leuk, om hiermee bezig te zijn. Zo maak ik een paar winkeliers blij door het wisselgeld niet terug te hoeven. Een man die kokosnoten verkoopt heeft een dag geen wisselgeld: “geen probleem, hou het maar”. Een vriendin die naar de WC moet of een vriend die ff een fles water nodig heeft. Tegen deze mensen zeg ik: “Pay it Forward”. En zo zie ik in de groep waarmee ik reis een sfeer ontstaan waar we voor elkaar voor de WC betalen of andere kleine dingen kopen. Het geld stroomt en gaat rond. Leuk is dit, ik geniet er erg van. Ook na India ga ik hiermee door. Het is leuk om elke dag iemand te verrassen met een klein of groot cadeau.

Bus - Jai Bus all

 

 

 

 

 

 

Dansen op het binnenhof

Na Agra vervolgen we onze weg richting Jaipur. Het is een eind rijden, dus er is een overnachting in Bharatpur geregeld. We stoppen bij een heerlijk rustig gelegen hotel aan de doorgaande weg met een binnenhof en een tuin waar sommigen van de groep die middag een partijtje cricket spelen. Het is heerlijk om te rusten en gezellig met wat mensen te kletsen. De kamer is heel chique met een fijn matras, er is lekker warm water voor de douche en er is een balkonnetje. Genieten.

De avond begint met eerst een drankje in het binnenhof en een poppentheater. Het is een grappige opvoering met een trommelaar en een poppenspeler (marionetten) die met een fluitje de gekste geluiden maakt. Zelf Michael Jackson passeert de revue. Na de opvoering horen we ineens een luid getrommel uit de hotellobby komen. We haasten ons met camera’s die kant op om het spektakel te aanschouwen. De schoonzus van de eigenaar blijkt de lokale politieke verkiezingen gewonnen te hebben en er is een kleine optocht ter ere van haar overwinning. Ze is prachtig mooi gekleed het lijkt bijna op een bruiloft. Het opvallende en verwarrende is dat tijdens de huldiging in het hotel het haar man is die gehuldigd wordt voor haar zege terwijl zij achteraf wat verstopt toekijkt…heel vreemd. Ze wordt in huiselijke kring later nog wel gevierd, legt Jai uit, maar in India is het niet zo dat een vrouw publiekelijk geëerd kan worden voor wat ze bereikt. Dit kleine voorbeeld laat zien hoe de positie van de vrouw hier duidelijk nog niet gelijk is aan die van de man. India is wel op weg om de positie van de vrouw te verbeteren. De zege van deze vrouw is mede te danken aan de regel die de regering heeft opgesteld dat gemeenten een bepaald percentage aan vrouwen in de raad moeten hebben.

De drumband van de optocht bestaat uit 3 mannen en ze hebben het ritme goed stevig te pakken. Het doet me erg aan de djembégroepen uit Afrika denken. Wij kunnen met zijn allen niet stil blijven staan. Als een toegift komen zij voor ons in het binnenhof spelen waarop een aantal van ons behoorlijk uit ons dak gaan. Ah! Wat heerlijk! Na al dat rondzitten is dit een welkome afwisseling! Lekker het lijf even flink bewegen.

Drumband Bharatpur

Poppenspel Bharatpur

 

 

 

 

 

Tienerfuif

We nemen wat te eten in het restaurant en daarna start er een heuse disco die Jai voor ons geregeld heeft! Daar staan we dan met zijn 12-en te dansen in een vrij grote, lege zaal met de muziek zo hard dat het geluid vervormt (ja, je krijgt het bij de Indiërs niet door het hoofd geboord dat dit niet mooier of beter is). Het mag de pret niet drukken. Bollywood wisselt zich af met house en er hangt een opvallend gevoel van een tienerfuif. We hebben de dikste pret. Ik voel me niet zo lekker vandaag, misselijk, hoofdpijn en moe. Ik ga dus op tijd slapen terwijl de rest nog even doorfeest. Mijn oren tuiten nog helemaal na als ik terugkom op mijn kamer. Zozeer zelfs dat het een tijd duurt voordat ik op mijn stille balkonnetje de krekels weer kan horen terwijl ik van de sterrenhemel geniet….. een zeldzaamheid tot nu toe.


Rajastan

Het is best nog een eind rijden naar Jaipur, we besteden ongeveer 5 uur in de bus. Onderweg stoppen we bij wat Jai een ‘stepwell’ noemt. Het is een enorme gezamenlijke waterput die zodanig is gebouwd dat je er met een ingenieus systeem van trappen helemaal tot onderin kan afdalen. Ongeacht hoe het waterpeil staat, je kunt er altijd bij. Deze stepwells zijn al eeuwen oud. We zijn nu de provincie Rajastan binnengereden en dit is een woestijnprovincie. Er is weinig water. Hierdoor weten ze sinds eeuwen hoe ze met het schaarse water om moeten gaan.

Step wellStep well + Nadja

 

 

 

 

 


Jaipur

Rajastan is een provincie van koningen en keizers en dat merk je. De mensen lijken een soort trots te hebben die ik nergens anders in India ben tegengekomen. Ze lopen rechtop en kijken je open aan. Het is prettig.

De straten zijn schoner dan elders en er hangt geen smog over de stad. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat alles hier lichter lijkt. We zijn inmiddels in Jaipur aangekomen en alles aan deze plek voelt makkelijker en lichter dan wat ik tot nu toe ben tegengekomen. Verfrissend.

Jaipur heet de roze stad omdat de gebouwen in het centrum van roze steen zijn gebouwd. Prachtig om te zien. We bezoeken het stadspaleis wat aanvoelt als een oase midden in de stad. De onrust van het omliggende centrum reikt niet tot in de binnenplaats en alles is hier tot in de puntjes verzorgd. Het is hier mooi! De koning van Jaipur die nu regeert is 16 jaar oud en woont soms nog in dit paleis.

DSCN2022 DSCN1991 DSCN2011DSCN2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSCN2001Na het nuttigen van een gebakje met rozenblaadjes (we kwamen een bakkertje tegen onderweg en met zijn drieën hebben we even van de groep afgeweken om iets lekkers te kopen) stappen we de bus weer in en eindigen we bij het hostel.

 

 

 

 

 

Bollywood

Ik ben doodmoe en misselijk met een heftige hoofdpijn, maar we gaan naar een waar fenomeen kijken vanavond: een Bollywood film! Dit is iets wat ik al een tijd graag wilde meemaken. Het theater in Jaipur iseen heel bijzonder gebouw. De architectuur is nauwelijks te beschrijven.

DSCN2029 DSCN2027

 

 

 

 
Bijzonder aan dit theater is ook dat elke film wordt behandeld alsof de filmster zelf op het podium komt te staan. Er wordt gejoeld en geklapt als de film start.

De film die deze avond draait heet Messenger of God. Ik geloof dat er nog nooit zo’n slechte film heeft gedraaid: de man kan niet zingen, kan niet acteren, het verhaal is slecht en de costuums zijn lachwekkend. Picture this: de hoofdrolspeler is een man van in de 50 met een dikke buik, zwart lang haar en een baard die in elke scene met een ander felkleurig lycra pak met glitterslippers op het scherm verschijnt. Het interessantste aan deze film is misschien wel dat de hoofdpersoon een echte guru is die bedacht heeft dat hij zowel kon acteren, regiseren, script schrijven, publiceren, knippen etc, etc. Kortom, het was een grote flop en we hebben er met zijn allen heel hartelijk om kunnen lachen. Jai heeft geloof ik wel in 5 verschillende toonaarden proberen duidelijk te maken dat er echt ook goede Bollywood films zijn!

DSCN2031 DSCN2035

 

 

 

 

 

 

Ziek, zwak en misselijk

De dag erna bezoeken we het amber fort, een groot geelkleurig fort bovenop een heuvel. Het was vroeger onderdeel van de verdedigingslinie tegen buitenstaanders die de stad zouden willen binnenvallen.

DSCN2060 DSCN2061 DSCN2098 DSCN2111

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het fort en de omgeving zijn prachtig. De verhalen van keizers met hun harems die de gids ons verteld passen hier volledig . Olifanten brengen toeristen de heuvel op en mannen in livrei doen de wacht. Het fort is omgeven door heuvels waar je de verdedigingsmuur voor kilometers kan zien lopen. Het is erg heet vanochtend maar de rondleiding is zeer de moeite waard. Het detail van de versieringen is indrukwekkend. Na het bezoek van dit fort passeren we langs een fort dat in het water is gebouwd. Deze is wat moderner en wat mij betreft minder indrukwekkend.

DSCN2071 We hebben de middag vrij, reden voor een paar van ons om een ayurvedische massage te nemen. Volledig doordrenkt in olie komen we weer terug. Het was een hele zachte en rustige massage. In tegenstelling tot hoe ik graag gemasseerd wordt, is dit nu precies wat ik nodig heb.

De groep gaat naar een kookcursus. Ik ga niet mee, ik voel me nog steeds niet lekker. Ik ben doorlopend misselijk, heb last van mijn buik, heb echt knallende hoofdpijn en ik heb enorme pijn in mijn botten. Dit is meer dan een zonnesteek, denk ik.

 

DSCN2044

DSCN2135

 

 

 

 

 

Lees hier mijn reis verder ging

Share

Laat wat van je horen

*