Als we in nieuwe situaties komen, dan zijn er zo veel indrukken dat het hoofd stil wordt

Deel 1 reisverslag Egypte 28 dec 2014 – 10 jan 2015

 

Contrast

Wat een groot contrast is dit zoals ik hier aan mijn nette bureautje zit in een chique hotel, terwijl ik gisteren nog op de grond sliep in een hutje van riet, blootgesteld aan de elementen.

Nou zullen jullie in Nederland misschien heimelijk glimlachen als ik het heb over 16 graden overdag en 8 graden ’s nachts. Dat is waarschijnlijk warm vergeleken met de winter bij jullie. Het is echter een heel ander verhaal als je de hele dag buiten zit met een wind die de constructie van je hutje af en toe doet schudden.

Toegegeven, juist om dit soort ervaringen ben ik twee weken geleden naar Egypte gevlogen. Dit maakt dat ik voel dat ik leef en dat ik niet verzand in luiheid. Zoals mijn moeder me ooit vertelde: de ware betekenis van het woord satan betekent inertie.

Ik zag laatst een heel interessante film, becommentarieerd door een gerealiseerd man. Zijn commentaar is dat als je in angst blijft zitten (m.a.w. in je comfortzone) dan vind je nooit het hemelse geluk, want als je het geluk zou vinden door de veiligheid op te zoeken, dan hadden we het met zijn allen al lang gevonden! Het geluk zit hem in het onverwachte, het uit je comfortzone stappen. Die woorden sloegen in. Hij was er zojuist in geslaagd om onder woorden te brengen waarom ik ertoe heb besloten om na zo veel jaren weer 3 maanden op pad te gaan.

“Want’, zo zegt hij, ‘als we in nieuwe situaties komen, dan zijn er zo veel indrukken dat het hoofd stil wordt. We zijn immers druk bezig met de verwerking van alle nieuwe indrukken”. Het is een nadenkertje, maar ik moet hem gelijk geven. Ik heb er vandaag aandacht aan besteed en inderdaad, terwijl ik hier in Sharm-El-Sheikh rondloop, is mijn hoofd opvallend stil.

Stilte

Wat is het fenomeen stilte toch wonderbaarlijk. Stilte bestaat alleen bij de gratie van de afwezigheid van geluid. Het is bijzonder om te ontdekken hoe ver wij in het dagelijkse leven verwijderd zijn geraakt van werkelijke stilte. Niets was zo stil als de woestijn en de dagen erna aan het strand. Wat is het toch een overweldigende ervaring om ECHTE stilte te ervaren. In de woestijn was het af en toe oorverdovend, tastbaar stil.

DSCN0986In onze groep werd de stilte wel onderbroken door menselijke geluiden, want ja, wat wil je als je met 8 vrouwen op stap bent? Dan kletst er altijd natuurlijk wel iemand 😉 Desalniettemin, was de stilte bijna tastbaar, als ik mijn aandacht daar op richtte. Fijn om ze weer zo te voelen. Het is helend.

Nuweiba

Zo kwam het dat ik op 28 december op Schiphol werd afgezet en ik na mijn laatste afscheid op het vliegtuig stapte. Het was alsof er een grote last van mijn schouders viel toen ik door de douane liep en naar mijn vliegtuig ging. Ik had er zin in om de woestijn in te trekken! Voor het eerst in mijn leven zou ik op een kameel zitten. En niet zomaar eenmalig, ik zou 5 dagen lang met de kamelen de woestijn in trekken met Angie van feel-the-desert.com. Wat een ongelofelijke luxe om mijn bagage niet zelf te hoeven dragen.

Na een lange vlucht via Cairo kwam ik met vertraging in Zuid-Sinaï aan waar ze ook nog de koffers op een verkeerde band hadden gezet waar wij niet bij konden, gescheiden door een glazen muur. Dit zorgde ervoor dat de bedoeïen die mijn geduldig opwachtte mij pas 1,5 uur later dan gepland door de deuren zag komen.

De reis vervolgde per auto, die ik deels lezend in mijn nieuwe e-reader (!), deels slapend heb doorgebracht. De vele checkpoints heb ik half bewust meegemaakt. Zo bleken we bij een checkpoint een uur te zijn opgehouden, wat ik zelf niet bewust heb meegemaakt. Afijn, mijn aankomst bij de accommodatie ten noorden van het stadje Nuweiba was 3 uur later rond 3 uur ’s nachts. Ik werd naar mijn hutje geleid waarop ik na een paar keer slikken om 4 uur ’s nachts mijn hoofd eindelijk het kussen raakte. Welkom in Egypte.

Back to basics

Ik was gewaarschuwd: “Het is heel basic.” vertelde de collega die mij deze reis had aangeradDSCN1155en. Dat bleek inderdaad heel letterlijk te zijn. De bedoeïnen leven op de grond en hebben geen meubels. Als relatief verwende Noord-Europeaan moest ik hier natuurlijk wel eventjes aan wennen. Gelukkig was het sanitair redelijk goed in elkaar gezet, zo bleek nadat ik de dag erna een aantal ontstellend smerige toiletten had bezocht dat de accommodatie voor Egyptische begrippen heel fatsoenlijk sanitair had. Niets zo goed als vergelijking om te realiseren hoe goed je het hebt. Alles is relatief.

Na ongeveer 3 uur slapen werd ik gewekt door een stem die riep dat het ontbijt stond koud te worden en dat we over 15 minuten gingen vertrekken. Ik zat met een ruk verschrikt overeind. We gingen toch pas morgen de woestijn in?
Met mijn slaperige hoofd strompelde ik door het zand gehaast naar de plek waar de andere vrouwen zich verzameld hadden voor het ontbijt. Het duurde eventjes voordat ik begreep hoe het zat: Angie, onze reisleidster, had een excursie naar het Katharinaklooster voorgesteld. Of ik ook meewilde? De stem die ik eerder hoorde was bedoeld voor een mede-reisgenootje die zich had verslapen, maar door de dunne wandjes dacht ik dat het voor mij was bestemd. Had ik eventjes geluk!

DSCN0887Een snelle blik om me heen deed me direct besluiten om mee te gaan. Het zou ook goed zijn om de dames alvast te leren kennen voordat we samen de woestijn in zouden gaan.
Dat bleek een goed idee. Ik was al eens bij het klooster geweest, maar deze dag o.l.v. Angie was heel leerzaam en leuk. Ze liet ons van alles zien, onder andere een mooi museum over de omgeving en een project waar een bedoeïnen man (Mohammed) deels onafhankelijkheid verschafte door ze mooie met kralen versierde tasjes te laten maken en deze met winst te verkopen, een micro-finance project. Angie wist verder veel te vertellen over het land, de dieren, de planten en de historie. Ook de lunch bij een lokaal restaurantje was een feestmaal en meteen een goede introductie tot de lokale cultuur.

Moe en voldaan kwamen we terug op de accommodatie in de buurt van Nuweiba. Ik was klaar om kennis te maken met de woestijn.

Lees ook deel 2: Met oudjaar in de woestijn

Share

Laat wat van je horen

*