Mijn eerste treinreis

Na drie dagen was ik van plan om per trein mijn reis te vervolgen naar Mijn eerste treinreis 1Pune (in de volksmond uitgesproken als Poona) om daar in het Osho Meditation Resort een vriendin te ontmoeten die daar al twee maanden als assistente verbleef. Ik had een week voor vertrek een treinticket per internet geregeld, waarop me te verstaan werd gegeven dat ik op de wachtlijst stond. Geen stress, dacht ik toen nog, gewoon rustig afwachten en vertrouwen. Dat vertrouwen werd aardig getest toen ik de dag van tevoren nog steeds op dezelfde wachtlijst stond. In een telefoontje aan de helpdesk werd me gevraagd om de ochtend van vertrek nogmaals terug te bellen. Als westenaar stelde dat mijn zenuwen wel op de proef, aangezien er twee hotels aan weerszijden van de reis op de hoogte moesten gebracht worden van mijn plannen.

De cosmische grap is dat ik om 7:30 die ochtend op het internet nog geen beweging zag en ik ertoe besloot een ademsessie er aan te wijden. Een uur later keek ik opnieuw, waarop bleek dat ik daarvoor vergeten was op het verversknopje te drukken en ik om 4:30 een mailtje had ontvangen die me vertelde dat ik een plaats had op de trein! Haha!

Mijn eerste treinreis 2 Mijn eerste treinreis 3

 

 

 

 

 

Ik was klaar om te vertrekken en begon vol goede moed aan mijn avontuur……totdat ik op het treinstation aankwam in het donker.

Het systeem was voor mij ondoorgrondelijk: geen idee op welk perron de trein zou komen, hoe ik überhaupt op een ander perron moest komen en waar ik op de trein moest stappen om in de juiste coupe te komen. Ook hier w eer werd ik omringd door engelen: een man uit het Indiase leger waarschuwde mij op tijd dat onze trein er aankwam, een tweede jonge man hielp mij uitzoeken waar ik op het perron moest staan (helemaal aan het andere eind, zo bleek) en de dienstdoende politieagent knoopte vlak voor vertrek een grotendeels onverstaanbaar gesprekje met mij aan waarbij hij mij aan het einde een prentje van Sai Baba overhandigde….zo geweldig!

De reis van 14 uur verliep voorspoedig, waarbij ik zowaar wat geslapen heb. Ik had een vrij harde brits toebedeeld gekregen op de bovenbank van aan de gang. Dit betekende dat ik met mijn snufferd onder de uitgang van de airco lag. Op zich was de koelte welkom, ware het niet dat ik na 2 uur al met een zere keel zat. Dat was minder.

Alleen reizen is saai

Meer kan ik er niet over zeggen. Alhoewel ik met een paar Indische mensen een aantal woorden heb gewisseld (en zelfs een klein beetje lachyoga heb gedaan met een lief meisje), is het contact minimaal en heb ik het merendeel van de reis alleen op mijn brits gelegen. Mensen houden zich veelal tot zichzelf hier. De herinneringen aan mijn vorige wereldreis waar ik met mijn ex-man samen reisde leiden mij tot de conclusie dat ik het toch veel leuker vind om samen met een ander te reizen. Het is niet erg, ik kan goed alleen zijn, maar alleen reizen is saai….
Ik ga maar eens PowerThinken op een leuke reisgenoot…

Pune

Om 10:45 komt de trein aan op het station van Pune. Op het perron is het een ‘gewone’ Indiase drukte van bedoening. Het perron afkomen lijkt misschien net zo lang te gaan duren dan de hele treinreis bij elkaar; de weg uit het station staat volgepakt met mensen.

16 15 14 13

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daarna de gebruikelijke belaging van riksha chauffeurs die me een veel te duur ritje aan willen bieden. Ik ga naar de pre-paid counter waar ik een eerlijke prijs berekend krijg. Ik wordt nog steeds beloaagd door de cheuffeurs die zelfs terwijl ik in de rij sta proberen om een slaatje te slaan uit mijn blanke status. Een lieve Indiase vrouw springt voor me op de bres en probeert ze tot het zwijgen te brengen. “don’t listen tot hem” zegt ze tegen mij tussen haar strenge tirade door. Gelukkig hebben mijn ervaringen in Afrika me gehard en heb ik inmiddels geleerd dat ik hier geen aandacht aan hoef te besteden. Ik vind het heel lief van haar en wordt geraakt door hoe ze voor me zorgt. Weer een engel op mijn pad…

De riksha chauffeur brengt me door de gekte van het verkeer weg naar het hotel dat ik per internet heb besproken. Het zijn grote kamers, maar van ‘spotless and cheerful’waar de Lonely Planet over schrijft is geen sprake. Er loopt een kakkerlak rond en een duif kijkt me verschrikt aan van achter het muggenscherm als ik de badkamer binnenloop. Het blijkt een jongeling te zijn die af en toe vrij luidruchtig door zijn ouders nog gevoerd wordt. De badkamer is smerig, vol met vastgekoekt vuil en het beddegoed is niet fris.

Ik besluit er een nacht te blijven en vertrek de dag erna nadat ik op puur geluk in het hotel naast het meditation resort op het juiste moment binnenloop.

De kamer waar ik de dag erna naartoe verhuis is kleiner, goedkoper en behoorlijk afgeleefd. Toch is de kamer schoon, het beddegoed kraakfris en de mensen heel vriendelijk en menselijk. Amarga, de vriendin die ik kwam bezoeken woont hier ook. Het is een chique hotel met ook goedkope kamers die midden in het park is gelegen, vlak naast het Osho centrum. Heerlijk, hier voel ik me thuis.

Osho Meditation Resort

Wauw, wat een enorme onderneming is dit! Ik was al jaren nieuwsgierig naar deze thuisbasis van de mensen die de leer van Osho volgen (vroeger Bagwan genoemd).

De eerste ochtend worden we heel uitgebreid ingelicht over alle regels en meditaties die in het resort plaatsvinden. Dit blijkt belangrijk, aangezien hier honderden mensen per dag deelnemen aan de vele meditaties die worden aangeboden.

Af en toe krijg ik echter wel het gevoel dat de boel wat dichtgeregeld is: als nieuwe binnenkomer moet je minimaal voor drie dagen toegang betalen. Iedereen moet overdag in roodbruine pijen gekleed gaan. Alles wat je aanhebt moet roodbruin zijn. Voor de avondmeditatie moet echter iedereen in eenzelfde tenue komen, alleen deze keer moet het wit zijn. Meditatie stoeltjes en matjes worden niet verstrekt, die moet je dus kopen. In een andere meditatieruimte mag je alleen naar binnen als je witte sokken aanhebt…tot de grote grap komt: in de avond, na de laatste meditatie, mag je niet meer in je witte kleding lopen, maar moet je in je gewone kleren komen…….

Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken wat een ongelofelijke verkwisting hier dagelijks plaatsvindt. Mensen die dagelijks aankomen om het centrum te bekijken kopen al deze spullen aan en deze blijven ongebruikt achter als ze weer vertrekken. Het gaat mij aan het hart hoe het milieu hiermee een geweld aan wordt gedaan. Dit leidt mij ertoe om te besluiten niet mee te doen aan de avondmeditaties.

Dat terzijde: het is een prachtig aangelegd resort met moderne, zwart marmeren gebouwen gelegen in een bamboetuin. De mensen zijn overwegend heel prettig en de meditaties doen absoluut hun werk. Elke keer als ik meedoe aan een meditatie, kom ik er anders uit.

Helaas wordt ik wat geplaagd door een verkoudheid. Hopelijk zal deze gauw opklaren, zodat ik voluit van al het moois kan genieten wat hier geboden wordt.

Ik heb mijzelf opgegeven voor een cursus van twee dagen. Ik ben heel benieuwd hoe dit zal bevallen. Ik heb vandaag met de teacher gesproken en het klinkt veelbelovend!

Verslag 3 Pune Osho resort video 1:

Ademsessie op het dakterras.

Het contact met Amarga ervaar ik als helend. Het is heel fijn om te kunnen praten met iemand die mijn achtergrond begrijpt en op een vergelijkbare manier naar het leven kijkt. We hebben allebei last van vlagen van heimwee en ontmoeten elkaar daarin.

Ze neemt me mee naar de dance celebration die elke dag buiten wordt gehouden. Het blijkt het beste te zijn wat me kon overkomen op dit moment. Ik voelde me slecht en hier werd ik gepresenteerd met een mogelijkheid om het er uit te dansen. Het voelt als een mini versie van de 5 ritmes. Ik laat wat tranen vloeien en daarna voel ik mij een stuk beter. Het is echter nog niet over en we spreken allebei de wens uit om een ademsessie te doen.

Na watAdemsessie op het dakterras. afwijzingen in het Osho centrum op onze verzoeken om een ruimte, springt ons hotel op een heel bijzondere manier op de bres: we mogen gebruikmaken van het dakterras wat normaal gezien alleen toegankelijk is voor het personeel. Geweldig!
Als we de trap opkomen, blijkt de gang ook vol te liggen met stapels matrassen en kussens! Wat een ongelofelijke overvloed! J

We ademen midden op de dag in de schaduw van de zonnepanelen. Wat een geweldige ervaring om hier samen te mogen ademen, onder de open hemel, omringd door ruisende bomen! J
Dit is wel het mooie van het reizen…dit soort ervaringen blijven me nog lang bij en kleuren mijn leven!

 

Share

Reacties

  1. Helena Lambrechtsen zegt:

    Leuk, Nadja, te horen hoe het daar in het Oshocentrum toe gaat!!! voor het eerst dat ik dit hoor. Tjonge, wel heel anders dan bij Sai baba! Mooie ervaringen bij je treinreis en dat je nog een prentje kreeg van Sai baba ook! Je bent fantastisch beschermd, hoor.

    Nog veel fijns op je reis!
    En veel liefs,
    Hélena

  2. peter zegt:

    Hi Nadja, lees net je verslag. Interessant. Dank daarvoor.. Ik ga in juli naar Pune/Osho meditation resort. Heb je tip voor hotel(s) buiten het resort?

    Heb nu een voorlopige boeking in Vista Rooms.

Laat wat van je horen

*