Life is what happens….

Op 1 februari kreeg ik omstreeks 16.30 een voicebericht op mijn Whatsapp: ” schat, ik zit in de auto naar de eerste hulp, ik heb mijn sleutelbeen waarschijnlijk gebroken”. Wauw, ik kwam ineens in een heel andere werkelijkheid terecht.

Als arts weet ik dat dit niet ernstig is en dat het heus wel goed komt. Het verrast me daarom hoe veel impact dit nieuws op me heeft. Ik loop de rest van de middag en avond chaotisch en een beetje wazig te zijn: snel de boodschappen afmaken (Hans komt waarschijnlijk een paar dagen hiernaartoe), naar huis, even wat eten, file afwachten (er komt nauwelijks iets uit mijn handen en ik kan niet wachten totdat ik in de auto kan stappen) en naar Hoofddorp waar Hans in het ziekenhuis is.

Hij en zijn moeder komen net met de auto van het parkeerterein gereden als ik er aankom. Hans stapt in mijn auto en praat me even bij: hij was van een klimrek gevallen, het touw van de rekstok brak toen hij ondersteboven hing. “AUW!” gaat mijn brein. AUW gaat zijn schouder nu…
Verbazingwekkend wat een impact zoiets heeft: eten koken, boterhammen smeren, aankleden, uitkleden, douchen, afdrogen, schoenen strikken, broek dichtknopen, schrijven….de simpelste dingen lukken niet meer als je rechterarm in een mitella hangt en je de botstukken voelt verschuiven iedere keer dat je beweegt.
Pijnstilling inclusief morfinepreparaten en maar proberen te slapen en overdag rechtop te zitten, wazig zijn en nachtmerries (gelukkig geen hallucinaties, dat had ook nog gekund); om vervolgens 5 dagen later van de chirurg te horen dat het beter was geweest dat hij direct geopereerd was….helemaal mee eens, als ik de foto zie.

Voor één dag heen en weer naar Bilthoven (daar staat een vaatwasser, dat scheelt enorm veel werk!), avondworkshop afgezegd en dan op dinsdagavond terug naar Nieuw Vennep voor de OK op woensdag in Haarlem, of all places.

Controles, boodschappen doen, autorijden, wassen draaien, wassen draaien, wassen draaien, boterhammen smeren en nog meer boterhamen smeren, koken, afwassen, helpen aankleden, helpen uitkleden, schoenen strikken, helpen afdrogen (douchen lukt al gauw zelf!) enzovoort. Ik kom niet aan mijn werk toe!!! Mailtjes van onrustige klanten die al dagen niks van me horen. En ik had twee rustige weken, ik had zo veel willen doen….het hele to-do lijstje lag dagenlang onveranderd op mijn bureau.

Ik krijg nu een idee van hoe het moet zijn om moeder te zijn. Zoals een vriendin het zo mooi zei: “Moeder is anders, echter moeder: je maakt hormonen aan, bent verliefd op je kind, krijgt blijheid retour (geen dankbaarheid!)”. Ik ben erg blij met mijn keuze om niet als alleenstaande moeder zonder ouders of familie in de buurt mijn eigen kind te “nemen”, zoals goedbedoelende vrienden voorstelden…niet te doen! Ode aan alle papa’s en mama’s die soms zonder partners een baan en de kinderen onderhouden. Wauw, wat een krachpatsers!

De woorden van John Lennon ten top:

I cannot agree more!

Ik wist het al en wordt nu weer met de neus op de feiten gedrukt: het leven loopt toch gewoon door en doet haar eigen ding. Ze trekt zich niets aan van wat mijn hoofd allemaal heeft bedacht en gepland. Je kunt je er maar beter aan overgeven.

 

Share

Reacties

  1. Ook met die hormonen is het niet makkelijk, voeden, luiers verschonen, samen boodschappen doen (duurt 3x zo lang), troosten, kleertjes wassen, kind wassen, tot slapen bewegen, aandacht geven… en dan een fase later: eten klaarmaken, nog steeds luiers verschonen, enthousiast leren lopen, samen boodschappen doen duurt dan wel 5x zo lang, nog steeds aandacht geven, eten geven (duurt ook zo 3x zo lang), alles schoonmaken en opruimen, troosten, tot slapen bewegen…
    en dan komt leren fietsen, zwemles halen en brengen, peuterspeelzaal en school halen en brengen… Ik vond het helemaal niet makkelijk ondanks dat ik de glimlachjes, de parels en het intieme contact voor geen goud had willen missen.

Laat een antwoord achter aan Odilia van Doorn Antwoord annuleren

*