Leven is het meervoud van lef

Deze spreuk van Loesje komt af en toe in mijn hoofd voorbij. Ik vind het zo’n dijk van een spreuk. Het is waar namelijk…..

Mijn reisgenootje van de afgelopen 2 weken is vandaag naar huis gegaan. Een moeilijk moment voor haar, omdat dit het einde betekent van een 4,5 maanden lange reis en een terugkeer naar het ‘gewone’ leven dat niet zo rooskleurig was voordat ze vertrok.

Elke keer als er iemand hier naar huis gaat, voel ik mijn hele hart trekken om ook naar huis te gaan. Het is confronterend. Volledig verwijderd van de gewone gemakken van het leven en mijn vrienden is het soms moeilijk om te blijven reizen.

Op den duur zie ik ook weer hoe geweldig het is dat ik deze kans heb gekregen, maar makkelijk is het soms beslist niet. Deze dingen vergeet je als je weer thuis lekker op de bank zit. Alleen de goede herinneringen lijken te blijven.

Begrijp me niet verkeerd, ik klaag niet. Het is heel erg bijzonder dat ik dit kan doen. Het enige wat ik wil zeggen is dat reizen op deze manier beslist geen vakantie is. Uitrusten is daarom af en toe een MUST.

Met mijn reisgenootje vertrokken en een andere leuke vrouw die bij het guesthouse was vertrokken, bevind ik me weer met mezelf.

Oriah Mountain Dreaming vroeg het ooit zo mooi: ‘do you truly like the company you keep when you are alone?’

Alleen zijn vind ik niet erg. Eenzaamheid is killing….

Een man die ik kende heeft zichzelf onlangs van het leven beroofd. Het was een goed uitziende, intelligente, heel aardige man van mijn leeftijd en dit nieuws sloeg in als een bom. Depressie bleek hem het leven gekost te hebben.

Tijdens het reizen wordt ik geconfronteerd met mijn ergste angsten. Eenzaamheid is een oude bekende en deze steekt met regelmaat de kop op. Als deze oude vriend weer mijn leven inschuift, lijkt alles ineens zinloos. Wat hebben al die dingen die ik doe nog voor zin?

Ik zorg dan dat ik mezelf een flinke dosis lachtherapie voorschrijf, wat fenomenaal goed werkt. Zo heb ik vanavond weer eens 10 minuten in een kussen liggen lachen op mijn kamer. Geen idee wat de andere woongenoten ervan vinden…Ik kreeg er weer zin in en eetlust, reden waarom ik nu in mijn eentje in een strandtentje wat zit te eten. Altijd goed, om wat te eten.

Precies op dit moment kreeg ik het onderstaande filmpje onder ogen. Rillingen kreeg ik ervan. Zo toepasselijk. Het gaat over hoe je jezelf weer oppakt in de moeilijke momenten van het leven. Ik vind het heel herkenbaar en ongelofelijk motiverend. Het doet er niet toe waar je het vandaan haalt, maar sta weer op en ga door!

Ik heb tijdens mijn vele reizen af en toe echt rotmomenten meegemaakt. Niemand kiest er in zijn beste weten voor om dit soort momenten te ervaren, maar weet je, deze momenten zijn de momenten die ons vormen. Hier groeien we van. Dit is waarom wij reizigers reizen. De meest confronterende en ongemakkelijke momenten zijn de grootste karaktervormende momenten die ik ken.

Mijn overleden vader zei in zijn speech op mijn bruiloft het volgende: “het is niet wat er met je gebeurd, het is hoe je ermee omgaat.” Dankjewel papa voor deze wijze woorden. Ze blijven mij mijn leven bij, al kan ik dit nu niet meer met je delen.

Bekijk dit filmpje eens. Ik hoop dat het je inspireert om het beste uit je leven te halen….je leeft immers maar één keer.

Share

Reacties

  1. Tamara zegt:

    Hey Nadja, Ik wens je veel liefde, sterkte en mooie ervaringen. Ik kan me precies indenken hoe jij je voelt.
    Ik lig momenteel in scheiding en trek eind april ook de wereld in, met een backpack en spirituele lessen om in de praktijk te brengen.. Heel spannend want theorie en praktijk zijn toch 2 verschillende aspecten..:-)
    vertrouwen en in het moment leven van dag naar dag..
    Ik geloof ook dat alleen buiten je comfortzone pas echt grote veranderingen en dingen kunnen gebeuren..

  2. Mooi filmpje, dank je wel!

Laat wat van je horen

*