Lentekriebels?

Krokus 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Soms zit het mee, soms zit het tegen in het leven, dat is nou eenmaal de flow. Mijn vader gaf me eens goed advies;

“it’s not what happens to you, it’s how you deal with it”

Het is goed advies, vooral als het eens even tegenzit. De kunst is om innerlijk te glimlachen en te zien dat ik mijn emoties niet ben. Zo ook in deze tijd van tegenstellingen: de verwerking van mijn vader’s overlijden met alle adminstratieve en logistieke rompslomp die daarbij komt kijken en tegelijk de viering van mijn geboorte enkele decennia geleden: schijnbare  tegenstellingen.

Het einde van de winter

In mijn tuin staan paarse krokussen die nu tegelijk met de sneeuwklokjes hun pracht laten zien. Het doet me denken mijn moeder en mijn geboorte.
In mijn geboortedorp is een kerkje waar een lange strook met gras en bomen langs loopt. Elke lente staat deze tjokvol met krokussen in alle kleuren. Het is een bont kleurenfestijn als ze in bloei staan. Ik kon daar vroeger enorm van genieten als we er langskwamen. De krokus is hierdoor voor mij het teken geworden  dat de winter echt voorbij is. Gek genoeg geniet ik van de winter, maar als de zon zich eindelijk na zo’n lange tijd weer zo uitbundig laat zien, voel ik me pas echt weer levend.
Mijn moeder vertelde ooit me dat ze zich kon herinneren hoe de krokussen bij de kerk volop in bloei stonden op de dag waarop ze samen met mij uit het ziekenhuis kwam nadat ik geboren was. Voor haar waren krokussen sindsdien voor altijd verbonden met mijn geboorte. Zolang als ik leef kijk ik reikhalzend uit naar de komst van de krokussen, het betekent voor mij dat de winter echt voorbij is.

Leven en dood

Kijkend naar de krokussen in mijn tuin, begrijp ik plotseling hoe het leven en de dood onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn,  als een ronde cirkel die steeds weer in elkaar overgaat. Met het overlijden van mijn vader ben ik mij er door deze krokussen acuut van bewust dat ik leef.
Het is een waardevol kado dat vraagt om een keuze: kies ik er voor het leven of kies ik er voor om (half) slapend door het leven te gaan?  Slapen is gemakkelijk, ik hoef dan niet te voelen. Toch mis ik daardoor alle vreugde en de kleuren die het echte,volle leven mij ook brengt. Hoe graag ik ook zou willen wegkruipen van de pijn, het is alsof deze zonnige dag me wakker schudt en vragen om weer te gaan LEVEN, te genieten, want er is ook zoveel moois.
Hoe kan ik weigeren?  Ik adem immers, dus waarom niet deze keuze bewust te maken?

Het is niet altijd een gemakkelijke opgave, maar wel een keuze die steeds weer bewust gemaakt dient te worden….en de beloning is steeds zo groot!

Verzoening

De afgelopen week had ik het voorrecht om wederom een nieuw decennium binnen te stappen. Hoe anders was deze overgang dan die naar het vorige decennium. Waar ik mijn 30e verjaardag met een groot feest inluidde, heb ik deze verjaardag vrijwel geruisloos aan me voorbij laten gaan. Ik was niet echt in een feeststemming en wilde mezelf liever begraven. Ergens voelde het ook wel gepast. Daar waar de dertiger jaren vol met enthousiasme gevuld waren, met hoop en volop creatie,  merk dat ik dit jaar steeds meer naar de zachtheid en de stilte trek. Verzoening is het woord dat me steeds weer vult.

40…

Ik ben niet zo van de leeftijden en de beroemde angst om 40 te worden kwam altijd wat overdreven op mij over. Nu ikzelf deze stap heb gezet, moet ik toegeven dat er echt iets in zit. Ik word uitgenodigd om eens heel goed te kijken naar mijn leven, te overzien wat wel en wat niet is uitgekomen van de dromen die ik vroeger altijd had. Het is soms een bitterzoet afscheid, als ik me realiseer dat sommige dromen misschien nooit meer uit zullen komen.
Twee dagen voor mijn verjaardag schreef ik spontaan alles op waar ik in mijn leven dankbaar op terugkijk. Het was helend om deze reis op papier te maken en het was verrassend om te zien wat er allemaal naar boven kwam. Er is veel om dankbaar voor te zijn.

Met 40 heb je die leeftijd waarbij je nog genoeg jaren voor je hebt om er nog iets van te maken, maar ook zodanig dat de jaren die achter je liggen voor een groot deel bepalen wat er in je leven verschijnt en wat de mogelijkheden zijn……

Of is dit alleen slechts een gedachte?
Zet ik mezelf hiermee klem?

Misschien is het eens tijd om stil te staan bij wat er is, en minder bezig te zijn om iets te creëren wat nog in de toekomst ligt. Om te zien wat er allemaal aan moois in mijn leven is en om dankbaar te zijn.
Ik weet niet wat er nog voor me ligt, de toekomst zal het me wijzen.
Ondertussen beloof ik mezelf dat ik vandaag eens heerlijk van dit prachtige lenteweer ga genieten en me eens te laten verrassen door die heerlijke lentekriebels….

Krokus 2014

 

Share

Reacties

  1. Mooie bespiegeling Nadja!

    Je bent zo oud als je je voelt… iets wat de waarheid als een koe is. Ieder decennium heeft weer nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen, nieuwe ervaringen, nieuwe lessen. Dat klinkt heel cliché-matig, het gaat er steeds meer op lijken.

    Het leven begint bij 30 – 40 – 50 etc.. Nah! het leven begint NU. Het is NU.

Laat wat van je horen

*