Interview bij Forza4Energy4All

Mijn oprechte dank aan ieder van jullie die mijn sponsorloop in de Italiaanse bergen heeft gesponsord. We hebben in totaal ruim 200.000 euro opgehaald met het team van 124 mensen en 84 sporters (fietsers, hardlopers en wandelaars). Een resultaat om oprecht trots op te zijn!

Heel hartelijk bedankt.

Hieronder volgt een verslag van de dagen daar in Italië.

 

Wat was het een bijzondere editie dit jaar in de Italiaanse Dolomieten.
Het was een heftige editie, een mooie editie, en ik heb er van genoten!

Het begon allemaal met het nieuws dat de twee hoogste bergen – de Gavia en de Stelvio – voor onbepaalde tijd waren afgesloten vanwege rotsblokken ter grootte van een huis die op het punt stonden naar beneden te komen en rotsblokken die de weg versperden.

Ik benijdde de organisatie niet die op het laatste moment werd geconfronteerd met deze uitdaging. Alle complimenten naar de organisatie voor het regelen van twee prachtige alternatieven.

Tja, de bergen blijven grillig….tot volgend jaar!

Op dag 1 beklommen we de Bormio 2000. Dat was niet bepaald een makkelijker alternatief. Wow, wat een uitdaging was dat. Met stijgingspercentages van wel 32% die meer wel dan niet voorkwamen, ploegden we met zijn allen de berg op. Wat een vuurdoop.
Ik was echter verrast om te merken dat ik al een paar minuten na de klim weer helemaal op energie was! Dat had ik vorig jaar nog niet, toen ik nog niet wist dat ik ziek was.
De behandelingen van mijn natuurarts en de trainingen in de sportschool en buiten hebben dus echt hun vruchten afgeworpen. Dat was voor mij de echte overwinning.

Op de tweede dag had ik besloten om rust te nemen. Met mijn zieke lijf moet ik niet te veel verlangen, zo dacht ik. Ik had me aangemeld als vrijwilliger. Ik zou snacks en drinken verzorgen op de tussenpost voor de fietsers en daarna zou ik met de baas naar de nieuwe route voor de derde dag gaan kijken. Ik had er erg veel zin in!

Life is what happens while you are making other plans…

We waren nog niet goed weg en het begon te regenen. Wat zeg ik? Te hozen! In allerijl een cafeetje bereid gevonden om al onze fietsers van warme dranken te voorzien. Kletsnat kwamen ze binnen, en ze moesten toen de berg nog op. De wandelaars en de hardlopers waren al op de berg.
Ik zag in de bus hoe het hele plan van het ene moment op het andere werd aangepast en binnen 5 minuten wist iedereen wat ze moesten doen en stond iedereen op zijn nieuwe post. Indrukwekkend.
Bij bocht 8 stond iemand met een busje klaar om eventuele uitvallers op te vangen en weer naar beneden te brengen.
Het hoosde ondertussen zo hard dat de weg een rivier was geworden. Er gingen zelfs verhalen rond over zalmen die overstaken! 😉
Nou, dat had best gekund.

In het busje met de baas naar de top waar ik de komende uren in de stromende regen mensen uit kleren liep te helpen en ritsen liep vast te doen, omvallende mensen aan het oprapen en medische dienst te verlenen. Het was een slagveld. Sommigen hadden geen regenkleding meegenomen en sommigen hadden zelfs geen droge kleding meegestuurd naar de top. Tijdens het sporten gaat het dan nog wel, maar als je stopt met de beweging, dan slaat de kou ineens hard toe. Mensen waren tot op het bot verkleumd. De isolatiedekens raakten al snel op en gingen in de recycling zodra er een busje vol zat met mensen om terug naar beneden te brengen. Met de verwarming op 30 zaten mensen nog steeds te rillen in de bus.
Niet iedereen heeft de top gehaald, een aantal mensen waren  al eerder ingestort en naar beneden gebracht.

Rustdag?
Tot zover mijn rustdag… maar ik was heel dankbaar dat ik niet aan het wandelen was, omdat ik kennelijk hier op de top nodig was.
Totaal verkleumd tot aan het bot vertrokken wij als vrijwilligers als laatsten van de berg na 45 minuten gewacht te hebben op een verdwaald busje. God zij dank voor het toiletgebouwtje dat de lokale gemeente op de top heeft neergezet.
En hoe ironisch, op het moment dat het allemaal gedaan was….werd het droog…

Zo had ik het me voorgesteld….

Een ouder sprak treffend over hoe symbolische deze dag was voor hun leven met de zieke kinderen: soms zijn er goede dagen, en daar geniet je dan met volle teugen van. Vaak zijn er echter slechte dagen en doe je zo hard mogelijk je best. Het is knokken, ook voor de kinderen. En de dips duren niet altijd maar een dag, ze duren soms dagen, weken of maanden en je weet nooit wat het gaat worden.
Treffend en het raakte me diep.

Op de derde dag begon het te druppen toen we uit het busje stapten. Ik voelde een golf van “oh nee, hè?” door de groep gaan. Gelukkig had iedereen vandaag wel regenkleding aan en ik was blij vanochtend de volle zakjes te hebben zien staan bij de bus die de droge kleding naar boven bracht. “Mensen hebben gelukkig geleerd”, dacht ik bij mezelf.
gelukkig bleef het bij die paar druppels en het weer gedroeg zich deze dag.

We bestegen de Eita, een tip van de hoteleigenaar die ook als hobby wielrent. Wat een PRACHTIGE wandeling was het. We gingen over een pas en daalden daarna weer af naar de finish. Het was een wandeling door de weiden met koeien met bellen, ruisende beekjes, meertjes omzoomd door ruige besneeuwde toppen. Op de Stelvio pas lag sinds gisteren al sneeuw. Blij toe dat we dit alternatief hadden! Hier doe je het gewoon voor!!
Schitterend, werkelijk schitterend!
En dolblij om eens een keer niet helemaal gesloopt over de finish te komen. Ik hoop dat ze deze er voor de wandelaars in houden.

De rol van de adem – interview
Als klap op de vuurpijl heeft Jaap van Willigen, cameraman bij NPO, me gevraagd om als derde aan een drieluik van interviews mee te doen. Ik voelde me vereerd. Naast twee ouders met zieke kinderen heeft hij mij gevraagd om over de adem te praten.
Mijn rol was dit jaar namelijk anders dan vorig jaar: ik was gevraagd om met de groep iedere ochtend ademoefeningen te doen.
Om 7 uur ‘s ochtends zat ik iedere dag met een groepje geïnteresseerden waarin we de basis van het ademen doornamen en oefenden. Daarna was het ontbijt en gingen we los!

Op de eerste dag kwam al een dolgelukkige hardloopster op de top naar me toe met de boodschap dat ze dankzij mijn ademoefeningen ZO de berg opgelopen is!
Op de tweede dag hoorde ik dat een deelneemster van de hyperventilatie afgeholpen is door een ander die bij mijn ademles was geweest. Het ging als een lopend vuurtje en ik was erg verrast en dankbaar dat zulke simpele tips zo’n impact hadden.
Op de derde dag nog een dergelijk verhaal en had ik zelf een klantje die halverwege de berg zwak en misselijk werd. Ze was vergeten de mineralen en vitaminensupplementen te nemen die ik speciaal nog voor de groep was gaan halen, samen met Janny. Naast een dosis extra zout en wat dextro energy heb ik haar geholpen om haar ademhaling weer in het gareel te krijgen. Na 20 minuten voelde ze zich weer helemaal top!

Het blijft me verwonderen hoe sommige simpele tips over de adem zulke directe en diepgaande effecten hebben. Het laat me wederom zien dat er echt nog heel veel gewonnen kan worden op het gebied van de adem!

Met dank aan Jaap dat hij mij zo in beeld heeft gebracht!

Daarna was het feest nog niet afgelopen. Op zondag 8 september reden we naar huis en war schertst onze verbazing? Sneeuw!
Dankzij ons vroege vertrek zijn we door het oog van de naald gekropen, maar mensen die na ons zijn vertrokken hebben genadeloos vast gestaan in de sneeuw.

Tja, de bergen blijven grillig….tot volgend jaar!

Met grote dank aan Ferdinand en Gert-Jan voor het rijden van en naar Bormio.

Share

Reacties

  1. FroukjeTromp zegt:

    Lieve Nadja,
    Wat een indrukwekkende reis heb je achter de boeg. Jij verstaat de kunst om het mooi beeldend te beschrijven. Al was ik er zelf bij. Je mag trots zijn op jezelf en geniet lekker na. Leafs út Fryslân fan Froukje

Laat wat van je horen

*