De drie poortwachters naar vrijheid en geluk

Op mijn vorige blog sprak ik over angst als de poort tot transformatie. In alle eerlijkheid zijn er drie poortwachters die ons tegenhouden om het geluk te voelen dat we werkelijk zijn.

Geluk is wat we altijd nastreven, nietwaar?

Hoe komen we daar dan toe als we het niet voelen? En hoe zorgen we ervoor dat we meer van dit geluk voelen en het geluk dat we voelen werkelijk verankeren in ons leven?

Begrijpen hoe wij als mens reageren zodra we een vervelende emotie voelen, kan duidelijkheid geven over hoe we hier ook weer uit kunnen komen. Vrijheid is namelijk het hoogste goed wat ons leidt tot een gevoel van geluk.

De poortwachters naar vrijheid

Van belang is om te begrijpen dat er drie poortwachters zijn die voor het gevoel van verlichting en geluk liggen, die ons stoppen van het geluk te voelen, dat we in werkelijkheid zijn:

  1. Boosheid – woede
  2. Angst
  3. Verdriet – pijn

Deze emoties komen – in die volgorde – op wanneer er iets vervelends gebeurt. Ga maar eens bij jezelf na hoe deze emoties elkaar opvolgen.
Deze reacties van angst en woede ontstaan vaak in een flits van een sekonde. Je hebt al aggressief gereageerd voordat je ook maar doorhebt dat je boos bent geworden, de angst voel je vaak daarna naeilen en als het systeem effectief genoeg werkt, voel je de pijn helemaal niet.

VrijheidWat er in je leven gebeurt is feitelijk niet van belang. Wat van belang is, hoe je hierop reageert.
Op het moment dat er iets in je getriggerd wordt dat je herinnert aan een oude pijn die je niet hebt verwerkt, gaan direct angst en woede aan de gang om je ervan te weerhouden om die oude pijn weer te voelen. Het ego bestempelt deze pijn namelijk als levensbedreigend. Het is daarom vanuit zelfbehoud dat je deze pijn niet wilt voelen. En het ergste is nog wel dat je je in die reactiviteit niet realiseert dat de oorzaak binnenin jou ligt. De neiging is om de ander de schuld te geven.
Wat we mogen begrijpen is, dat de ander alleen maar een boodschapper is die je laat zien waar je zelf nog niet vrij bent van je eigen pijn.

Overleven versus leven
Dit is een manier om op overleving door het leven te gaan en het gekke is dat het in de maatschappij volledig geaccepteerd is om op deze manier met elkaar om te gaan.
Dit is echter een zeer onvolwassen manier van omgaan met elkaar, een manier die helaas al veel te veel levens heeft gekost door oorlogen die worden ontketend, allemaal begonnen omdat er iets onaangenaams in iemand werd getriggerd.
Deze manier van leven is niet vrij. Het is niet volledig en intens het leven beleven. Een deel van je blijft doods en je verleden bepaalt hoe jij je in bepaalde omstandigheden gedraagt. Hier is geen keuzevrijheid en je bent slaaf van je verleden.
Het wordt tijd dat we met zijn allen niet alleen fysiek volwassen worden, maar dat we ook emotioneel volwassen worden.
De manier om hiermee om te gaan is om te herkennen dat woede en angst je vrienden zijn en dat zij je proberen te beschermen van de pijn. Dat de manier om van dit vervelende gevoel af te komen niet is om de ander de schuld te geven, maar om diep in jezelf te kijken waar je geraakt wordt. Welke pijn hier spreekt en bevrijdt wenst te worden.
Als je nu direct naar de kern gaat, naar de pijn die onder de angst en de woede zit, dan kan je gaan kijken of deze pijn nog wel het beschermen waard is.

Patronen
De eerste 7 jaren zijn de meest beindrukbare jaren van ons leven en na je 7e levensjaar heb je al alle patronen te pakken die de rest van je leven gaan beheersen. Iedere pijn die je op dit moment als volwassene voelt, voert dus terug naar een pijn die je in je eerste 7 levensjaren hebt ervaren.
Als kind hebben we vaak maar een beperkte kijk op de wereld en zien we niet alles in proportie. Als je als volwassene nu naar die oude pijnen gaat kijken, kan je vaak concluderen dat de pijn die er toen was, op dit moment wellicht helemaal niet zo acuut is. Je ziet het vanuit een ander kader.

Zelfontwikkeling is krijgerswerk
Het is niet eenvoudig om moedwillig en met je ogen open naar je oude pijnen te gaan kijken. Daar is moed voor nodig. Toch is het zo (zoals ik in mijn vorige blog heb aangegeven) dat de pijn die vroeger heel groot leek, nu wegebt als je begrijpt van waaruit ze is ontstaan.

Op het moment dat je de pijn de volledige aandacht geeft, lost ze op, en op het moment dat de pijn oplost, is er alleen nog maar liefde.

Hieronder ter inspiratie een audio van Michael Brown, auteur van het Presence Proces, een diepgaande manier om met je onvrijheden om te gaan. Hij is een expert om je te leren begrijpen waar de innerlijke pijn zich bevindt en hoe je deze kunt helen. Hij raadt als enige ademtechniek Transformational Breath aan. Hij zegt dat Transformational Breath de enige ademtechniek is waar je de aandacht krijgt die je dient te hebben als je door dergelijke diepgaande processen gaat.

Je kunt meer van hem zien op youtube of zijn boek Het Presence Proces lezen.

Share

Laat wat van je horen

*